Allah’a yönelen bir eksiklik
içte kök salar
tamamlanmayı inkâr eden bir boşluğun derin terbiyesiyle

Zaman, eğilmiş bir sükût hâlinde birikir
eski çağlardan kalma bir tortu gibi
taşın göğsünde saklı kalmış yankılar
çözülmeyi reddeder
dağılmayı küçümser
yalnızca varlığını sürdürür

Adı verilmeyen şeyler vardır
isim kabul etmeyen
çünkü her ad
onları biraz eksiltir
ve her anlam
yaklaştıkça kendi ağırlığıyla çöker

Yaşam denilen
belki hiç aralanmamış bir örtünün ardında
kendi kendini seyreden bir giz
belki de kapanışı ertelenmiş bir sahnenin
solumayı unutan boşluğu

Zihin, katman katman geri çekilen bir menzil
her inişte daha eski bir hâle varır
düşünceden önceki karanlığa
ad verilmeden önceki sessizliğe
orada kalan şey
ne hatıra
ne de varlık
yalnızca silinmemiş bir izlenim

İçte bir vakitler parlayan açıklık
şimdi yalnızca hatırlanmanın gölgesinde sürer
renk çözülmüş
nur çekilmiş
geriye biçimin yorgun kabuğu kalmış
o da ağır ağır çözülür

Derinlerde işleyen bir eksiltme vardır
kırılma sesi duyulmaz
çünkü kırılan şey
zaten uzun zamandır çatlak
içten çekilen her parça
daha geniş bir yokluğu davet eder

Göz, artık yük taşımaz
çünkü acı
akışını terk etmiştir
yoğunlaşmış
kendi içine çökmüş
hareketsiz bir ağırlığa dönüşmüştür

Başlangıç ile nihayet
aynı hat üzerinde bekler
temas etmeden
birbirini tüketmeden
aynı bilinmezliğin içinde askıda

Kapanış
henüz tamamlanmamış bir yazgı gibi ilerler
hiçbir işaret vermeden
hiçbir iz bırakmadan

Henüz değil
henüz değil

fakat her susuşun içinde büyüyen o son
zamanı geldiğinde
hiçlikten değil
tam da eksikliğin en derin yerinden
kendi hükmünü kurar