Bir sigara yanar elimde,
Külünü savurur geceye,
Kentin tüm sokakları ıslak—
Sanki herkes susmuş da, bir ben ağlıyorum içimden.
Rüzgâr alabildiğine dans ediyor sokaktaki poşetlerle,
Onlar bile benden daha hafif,
Ben ise adını taşıyorum cebimde
Yırtık bir hatıra gibi, ağır ve keskin.
Gülüşün gelir aklıma ansızın,
Bir lambanın titrek ışığında,
Bir çayın buğusunda, bir bankın yalnızlığında—
Ve her şey bir anda sensizliğe dönüşür.
Ekmekteki kutsallık gibi sevdim seni,
Bölünür ama eksilmez sandım,
Oysa aç kaldı kalbim,
Sen gidince doyuramadım hiçbir şeyi senin gibi.
“Sarılalım arada” demiştin bir gün,
Ne kadar basit, ne kadar derin bir istekti o…
Şimdi kollarım boşlukla konuşuyor,
Ve hiçbir sarılma senin yerini doldurmuyor.
Heybende neler getirirsin diye beklerdim,
Bir tebessüm, bir umut, belki biraz sevda…
Oysa sen en çok gidişi getirmişsin,
Ve ben fark etmeden onu almışım içime.
Çocuklar umutla bekler seni,
Ben de…
Ama onların gözlerinde yarın var,
Benimkinde sadece dünlerin yorgunluğu.
Bir sigara daha yakıyorum şimdi,
Küller üst üste, geceler birbirine benzer—
Ve anlıyorum, bazı insanlar
Sadece gider…
Geriye, ağlayan bir şehir bırakır.
Ve o şehir, sen gittikten sonra susmayı öğrendi,
Sokak lambaları bile daha sönük yanıyor artık.
Adımlarım yankılanıyor boş kaldırımlarda,
Sanki ben yürümüyorum da, hatıralar peşimden geliyor.
Bir köşe başında adını bırakmışım meğer,
Her geçişimde içim titriyor aynı yerden.
Unutmak dediğim şey,
Sadece seni başka acılarla örtmekmiş.
Yağmur dinmiyor,
Belki de gökyüzü benden yana—
O da tutamamış kendini,
O da birini kaybetmiş benim gibi.
Bir zamanlar birlikte güldüğümüz o bank var ya,
Hâlâ orada, hâlâ seni bekliyor.
Ben oturamıyorum artık,
Çünkü senin yokluğun, oturduğum yere batıyor.
Ve şimdi anlıyorum,
Bazı vedalar söylenmez, yaşanırmış.
Sen hiçbir şey demeden gitmedin aslında—
Beni bana bırakıp gittin.
Bir sigara daha sönüyor parmaklarımda,
Gece biraz daha eskidi,
Ben biraz daha eksildim…
Ve sen—
Hiç bilmeden, bir ömrü yarım bıraktın.