Ben artık kimse için ağlamıyorum…
Çünkü gözyaşlarımın kıymetini, onu hak etmeyenlerde tükettim.
Eskiden birinin yokluğu içimi paramparça ederdi,
şimdi varlığı bile bir şey hissettirmiyor.
Kalbim eskisi gibi değil artık…
Ne kırılacak kadar saf,
ne de affedecek kadar merhametli.
Ben ağlamayı bıraktım,
çünkü en çok ağladığım yerlerde yalnız kaldım.
Sesimi duymayanlara sessizliğimi bıraktım,
değerimi bilmeyenlere yokluğumu…
Şimdi içimde bir şeyler öldü,
ama dışarıdan bakınca hâlâ ayaktayım.
Çünkü bazı insanlar yıkılmaz…
Sadece içten içe tamamen biter.
Ben artık kimse için ağlamıyorum…
Ama bu güçlü olduğumdan değil,
geç kaldığım için.



Ben artık kimse için ağlamıyorum…
Çünkü içimde ağlayacak bir yer bırakmadınız.
Bir zamanlar gözyaşlarımın adı vardı,
şimdi hepsi isimsiz bir acıya karıştı.
Kim geldi, kim gitti…
Hiçbiri kalbimde iz bile bırakmadı artık.
Eskiden birine üzülürdüm,
şimdi kimseye kırılmıyorum bile…
Çünkü kırılmak için bile değer görmek gerekiyormuş,
ben o değeri çoktan toprağa gömdüm.
Gözlerim kurudu sanmayın…
Ben sadece ağlamayı içime akıtmayı öğrendim.
Dışım sessiz,
içim kıyamet.
Öyle bir sustum ki,
artık kimse hangi acıya öldüğümü anlayamaz.
Çünkü ben en çok bağırdığım yerde duyulmadım,
en çok sevdiğim yerde yok sayıldım.
Şimdi biri gelse, gitse…
Ne fark eder?
Ben zaten herkesi içimde çoktan kaybettim.
Ben artık kimse için ağlamıyorum…
Çünkü gözyaşlarım bile bana ihanet edenler kadar değersiz değil.
Ve şunu da öğrendim:
İnsan bir kere gerçekten yanarsa,
bir daha kimse için kül bile olmaz.


Ben artık kimse için ağlamıyorum…
Çünkü içimdeki son merhameti de siz öldürdünüz.
Bir zamanlar kalbim vardı benim,
çarpan, hisseden, inanan…
Şimdi sadece atan bir et parçası.
Ne seviyor, ne özlüyor,
sadece alışkanlıkla yaşıyor.
Ben artık kimseye “gitme” demiyorum…
Çünkü kalan zaten gitmezmiş,
giden de kalmayı hiç düşünmemiş.
Gözyaşlarım bir zamanlar masumdu,
şimdi ise her damlası bir ihaneti hatırlatıyor.
O yüzden akmıyor artık…
İçimde taş kesildi.
Öyle bir noktaya geldim ki,
kimseyi kaybetmekten korkmuyorum.
Çünkü en büyük kaybı,
kendimi severken yaşadım.
Beni bu hale getirenlere kırgın bile değilim artık…
Kırgınlık bile bir bağdır çünkü.
Ben bağ kurmayı bıraktım.
Şimdi biri gelip “neden böylesin” diye sorsa…
Cevap vermem.
Çünkü bazı acılar anlatılmaz,
yaşayanın içinde mezar olur.
Ben artık kimse için ağlamıyorum…
Ama şunu iyi bilin;
benim gözyaşlarım bittiği yerde,
insanlığım da bitti.
Ve insanlığını kaybeden biri,
bir daha kimseyi eskisi gibi sevemez…
Sadece bakar,
ve hiçbir şey hissetmez.