Ben artık çok yoruldum...
Etrafımda onlarca insan var ama içimdeki sessizliği duyan yok. Herkes bir şeyler söylüyor, herkes bir şeyler görüyor ama kimse yüreğimde taşıdığım yükün ağırlığını bilmiyor. Anlatmaya çalıştım, sustum, bekledim... Ama bazı acılar kelimelere sığmıyor.
Yarım kalmış hayallerim var benim. Bir gün gerçekleşir diye sarıldığım umutlarım vardı. Kimi zamana yenildi, kimi kadere. Yaşadıklarım ağırdı belki ama yaşayamadıklarım daha çok canımı yakıyor. Çünkü insan bazen olanlara değil, olmayana ağlıyor.
Birazcık mutlu olmaya kalksam boğazımda düğümleniyor sevinçlerim. Gülmeye çalışıyorum, gözlerim doluyor. Hayata tutunmaya çalışıyorum, geçmiş ayaklarımdan çekiyor. İçimde hiç dinmeyen bir özlem, hiç kapanmayan bir yara taşıyorum.
Ben artık çok yoruldum...
Savaşa savaşa, özleye özleye, eksile eksile yoruldum. Ama yine de her sabah gözlerimi açıp yaşamaya devam ediyorum. Belki gücümden değil... Belki de içimde hâlâ vazgeçemediğim birkaç kırık umut kaldığı içindir.
Kimse bilsin istemem ama bazı geceler, sadece anlaşılmak için sessizce ağlıyorum... Çünkü bazen insanın en büyük yarası, acısını anlatacak bir yürek bulamamasıdır.

Öyle geceler oluyor ki...
Başımı yastığa koyduğumda bütün sustuklarım yanıma oturuyor. Gün boyu güçlü görünmeye çalışırken sakladığım ne varsa, karanlıkta tek tek karşıma çıkıyor. İçimde büyüttüğüm özlemler, yarım kalan cümleler, geri gelmeyecek insanlar...
Ben herkese iyi gelmeye çalışırken kendime geç kalmışım meğer. Herkesin yükünü taşırken kendi yükümün altında ezilmişim. Bir gün biri çıkıp da "Sen nasılsın gerçekten?" diye sorar sandım. Ama bazı sorular hiç sorulmuyor, bazı yaralar hiç görülmüyor.
Yorgunluğum bedenimde değil artık...
Ruhum yoruldu benim. Beklemekten, özlemekten, eksik yaşamaktan yoruldu. Her şey düzelir diye diye geçen yıllardan yoruldu. Her şeye rağmen dimdik durmaya çalışmaktan yoruldu.
Şimdi dönüp arkama bakıyorum da...
Ne çok şeyi içime atmışım. Ne çok geceyi gözyaşıyla sabah etmişim. Ne çok kez dağılıp kimse görmesin diye sessizce kendimi toplamışım.
Artık biliyorum...
Bazı insanlar bir ömrü yaşayarak değil, bir ömrün acısını taşıyarak yaşlanıyor. Ben de o insanlardan biri oldum galiba. Yüzümdeki çizgiler yılların değil, içime gömdüğüm fırtınaların izi oldu.
Ama yine de nefes alıyorsam, hâlâ bir yerlerde küçücük de olsa bir umut yaşıyor demektir. Çünkü en yorgun kalpler bile bazen bir mucizeye inanmayı bırakamıyor... Ve ben, bütün kırılmışlığıma rağmen, o mucizenin yolunu gözlüyorum.


Belki de en çok buna kırgınım...
Hayat benden hep güçlü olmamı istedi. Ne zaman yoruldum desem yeni bir yük koydu omuzlarıma. Ne zaman biraz nefes alayım desem başka bir sınav çıktı karşıma. Ben mücadele etmekten kaçmadım ama insan bazen sadece dinlenmek istiyor. Bir omuza yaslanıp susmak, anlaşılmak istiyor.
İçimde öyle büyük bir boşluk var ki...
Ne gelen doldurabiliyor ne geçen zaman kapatabiliyor. Bazı eksikler vardır, alışılır derler. Yalan... İnsan bazı şeylere alışmıyor, sadece acısıyla yaşamayı öğreniyor.
Ben hâlâ bazı anılarda kaldım.
Bazı seslerde, bazı kokularda, bazı hayallerde... Herkes yoluna devam etti belki ama benim içimde duran saatler var. O saatler hâlâ aynı acıyı gösteriyor.
Kimse görmüyor belki ama her gün biraz daha eksiliyorum.
Bir yanım hayata karışırken, diğer yanım çoktan yorgun düşmüş bir yolcu gibi sessizce köşesine çekiliyor. Çünkü insan bazen ağlamaktan değil, ağlayacak gücü bile kalmamaktan yoruluyor.
Eğer bir gün sessizleşirsem...
Bilinsin ki küstüğümden değil. Sadece içimde taşıdığım acıların ağırlığı altında konuşacak hâlim kalmadığındandır. Çünkü bazı yaralar vardır; ne anlatılır, ne unutulur, ne de geçer...
Onlarla yaşamayı öğrenirsin sadece.
Ben de öğrendim sanıyordum...
Ama bazı geceler oluyor ki, bütün öğrendiklerim dağılıyor. Özlem yeniden büyüyor, acı yeniden canlanıyor ve ben yine aynı yerden kırılıyorum.
İşte o zaman anlıyorum...
Bazı insanların kalbinde hiç dinmeyen bir sızı vardır.
Yıllar geçse de gitmez. Sadece sessizleşir. Ama geceleri, herkes uyurken, en derinden kendini hatırlatır...