Bu gün bana dokunmayın…
İçimde susturamadığım fırtınalar var.
Bir tek sözünüz bile kırar beni bugün.
Çünkü ben artık güçlü görünmekten yoruldum…
Herkesin “iyi misin” deyip cevabını beklemediği o kadın oldum.
İçimde taşıdığım acılar kemiklerime kadar işlemişken,
kimse görmedi nasıl sessiz sessiz dağıldığımı…
Bu gün bana dokunmayın…
Bir annenin içine çöken o karanlığı taşıyorum ben.
Gözlerim açık ama ruhum çoktan yoruldu bu hayattan.
Ne anlatacak hâlim kaldı, ne de anlaşılacak umudum…
Bazı acılar vardır ya;
çığlık atamazsın… sadece için yavaş yavaş ölür.
Ben artık eskisi gibi biri değilim.
Bir yanım mezarda kaldı benim.
Gülüşlerimin altında koca bir yas saklı.
İnanın…
İnsan en çok da “iyiyim” derken tükeniyor.
Bu gün bana dokunmayın…
Çünkü en ufak sevgide ağlayacak kadar kırgınım,
en küçük yanlışta paramparça olacak kadar yorgun…
Sessizliğime bırakın beni.
Belki gece olunca yine içimden kimseye göstermeden ağlarım…

Bu gün bana dokunmayın…
Çünkü içimde taşıdığım yükü artık omuzlarım bile kaldıramıyor.
Ben herkese sustum ama içimde kıyametler koptu.
Kimse duymadı gece yarısı yastığa gömdüğüm çığlıkları…
Kimse görmedi aynaya bakınca gözlerimde nasıl bir mezar sessizliği olduğunu.
Bir zamanlar ne çok gülerdim ben…
Şimdi bir tebessüm bile yüzüme yabancı.
Hayat, sevdiğim ne varsa teker teker aldı elimden.
Ben hep sabrettim…
Ama bazı acılar vardır ki sabır değil, insanın ömrünü yer bitirir.
Bu gün bana dokunmayın…
Çünkü içimde hâlâ kapanmayan yaralar var.
Birinin sesi, bir şarkı, bir koku bile yetiyor içimi darmadağın etmeye.
Ben artık geçmişi unutmaya çalışmıyorum…
Çünkü bazı kayıplar unutulmaz, sadece insanı her gün biraz daha eksiltir.
Bilin ki…
Bazı insanlar ölmez aslında.
Sadece nefes alır, yürür, konuşur…
Ama ruhu çoktan toprağa karışmıştır.
Ben de o insanlardan biriyim şimdi…
Yaşıyor gibi yapan, ama her gece içinden sessizce yok olan…

Gece olunca daha çok çöküyor içime her şey…
Sessizlik bile üstüme üstüme geliyor artık.
Bir köşeye çekilip kimse duymasın diye ağlamayı öğrendim ben.
Çünkü insan bir süre sonra derdini anlatmaktan değil,
anlaşılmamaktan yoruluyor…
Bu gün bana dokunmayın…
İçimde taşıdığım acının adı bile ağır.
Ben bir kaybın ardından sadece sevdiğimi değil,
kendimi de gömdüm toprağa.
O günden sonra ne gelen baharlar içimi ısıttı,
ne de doğan güneş umut oldu bana…
Bazı geceler sabaha çıkmak istemiyorum.
Çünkü sabah dediğiniz şey bana sadece eksikliği hatırlatıyor.
Her yeni gün, yokluğunu biraz daha yüzüme vuruyor.
Ben artık güçlü olmaya çalışmıyorum…
Çünkü güçlü kalmak için bile insanın içinde biraz yaşam kalmalı.
Şimdi yorgunum…
Öyle böyle değil…
Bir ömrü sırtında taşımış da dizlerinin üstüne çökmüş biri kadar yorgun.
Kalbim kırık değil artık;
paramparça olmuş bir hayatın sessiz enkazı gibi…
Bu gün bana dokunmayın…
Çünkü ben en çok da
“iyi olacak” diyenlere inanıp kaybettim…

Bu gün bana dokunmayın…
Çünkü ben artık acının en ağır hâline alıştım.
İçimde yıllardır dinmeyen bir cenaze var.
Ne zaman sustuysam biraz daha gömüldüm karanlığa.
Ne zaman “iyiyim” dediysem, içimde bir şey daha öldü…
Kimse bilmez…
Bazı insanlar mezara bir kere girmez.
Sevdiğini kaybettiği gün ruhu da toprağa girer insanın.
Sonra sadece bedeni dolaşır sokaklarda.
Gülüyormuş gibi yapar, konuşuyormuş gibi yapar…
Ama içinde tek bir canlı umut kalmamıştır artık.
Ben çok savaştım hayatla.
Çok direndim yıkılmamak için.
Ama insan en sonunda en sevdiği yerden yeniliyor.
Şimdi ne bir teselli dokunuyor ruhuma,
ne de güzel sözler toparlayabiliyor içimi.
Çünkü bazı yaralar kapanmaz…
Sadece insanın içine mezar olur.
Eğer bir gün sessizce gidersem bu hayattan,
kimse “neden” diye sormasın…
Bazı insanlar ölmez aslında;
sadece içindeki acıya daha fazla dayanamaz.
Bu gün bana dokunmayın…
Ben artık toparlanmaya çalışan biri değilim.
Ben, içindeki bütün ışıkları birer birer sönen
yorgun bir kalbin son sessizliğiyim…