Düşünecektin…
Bir an durup, kalbimi tartacaktın vicdanında.
Kırılacak yerimi bile bile susmayacaktın.
Giderken arkanı değil, geride bıraktığını düşünecektin.
Ben senin en kolay vazgeçtiğin olmadım,
en derininde sakladığın olmayı seçtim…
Ama sen, en derinimi en sessiz yerden yaraladın.
Düşünecektin…
Bir insanı yok etmenin sesi olmaz, bilirdin.
Gülüşümün ardındaki fırtınayı sezerdin.
“İyi misin?” demeden gitmenin,
bir ömrü yarım bırakmak olduğunu anlardın.
Ben seni severken eksilmedim,
sen beni eksilterek gittin.
Şimdi her gece kendime soruyorum:
Ben mi fazlaydım, yoksa sen mi eksik kaldın?
Ama şunu bil…
Bir gün sen de düşüneceksin.
Geç olacak,
ama en çok o zaman canın yanacak.


Düşüneceksin…
Gece herkes sustuğunda, kendi sesinden kaçamayacaksın.
Benim sustuğum yerlerde sen bağıracaksın içinden,
ama kimse duymayacak.
Benim gözlerimde kaybettiğin değeri,
başkasının bakışında arayacaksın…
bulamayacaksın.
Çünkü ben sana eksik değil, fazlaydım.
Sen fazlayı taşıyamadın.
Bir gün benim gibi seveceksin belki…
Ama o gün, karşındaki senin gibi olacak.
İşte o zaman anlayacaksın
insanı en çok sevdiği yerden nasıl kırdığını.
Düşüneceksin…
“Keşke” diyeceksin,
ama o kelime hiçbir şeyi geri getirmeyecek.
Ben çoktan susmuş olacağım,
içimde senden kalan ne varsa gömmüş olacağım.
Ve sen…
Benim unuttuğum yerde takılı kalacaksın.
Çünkü bazı insanlar gider,
ama bedeli kalır…
Ben gittim,
bedelim sen oldun.