Felek…
Bir ömür sırtımıza yük vurduğun yetmedi mi artık?
Çocuk yaşta omzumuza dert bıraktın…
Gençliğimizi yarım, umutlarımızı paramparça ettin.
Her güldüğümüzde içimize bir korku,
Her sevdiğimizde ayrılık bıraktın.
Şimdi de çek ellerini yakamızdan…
Vazgeç felek…
Çünkü insan bazen savaşmaktan değil,
Hep kaybetmekten yorulur.
Ben artık küllerimle ayakta duran bir yangınım…
İçimde mezar sessizliği,
Gözlerimde yılların uykusuzluğu var.
Bir yanım annelik acısıyla kavrulmuş,
Bir yanım hayatın yükü altında ezilmiş.
Ne aldıysan yetmedi sana…
Bir evladın gülüşünü bile çok gördün bana.
Şimdi hangi sabaha inanayım söyle?
Hangi duaya tutunayım?
Vazgeç felek…
Çünkü bazı insanların canı artık acıyı taşıyamaz hale gelir.
Bazı gecelerde insan,
Ölmeden toprağa karışır…

Kimse görmez bunu…
İnsan yürür, konuşur, nefes alır diye yaşıyor sanarlar.
Oysa ben çoktan içimdeki bütün baharları gömdüm.
Bir mezarın başında kaldı en güzel yanım…
Bir “anne” sesiyle atan kalbim sustu sessizce.
Şimdi geceler gelip omzuma çöküyor.
Sessizlik bile acıyor artık bana.
Bir çocuğun kahkahasını duysam içim parçalanıyor,
Bir annenin evladına sarılışını görsem gözlerim yere düşüyor.
Felek…
Sen beni en zayıf yerimden vurup
Sonra da yaşamamı bekledin.
Ama bilmiyorsun…
Bazı acılar insanı öldürmez,
Sadece her gün biraz daha eksiltir.
Ben artık eksik bir ömrün içinde yürüyorum.
Yarım kalmış dualarla,
Cevapsız “neden”lerle,
Toprağa emanet edilmiş bir canın hasretiyle…
Yoruldum felek…
Ne olur artık başka imtihan verme bana.
Çünkü bir annenin gözyaşı
Bir ömre yetecek kadar ağırdır…

Bir gün gelir sanıyordum…
Acı diner, insan alışır, yaralar kabuk bağlar sanıyordum.
Meğer evlat acısında zaman geçmiyor…
Sadece insanın içindeki ışık yavaş yavaş sönüyormuş.
Ben her sabah yeniden kaybediyorum onu.
Her gece yeniden toprağa bırakıyorum ellerimi.
Bir fotoğrafa bakıp saatlerce ağlamak neymiş,
Bir ses kaydını açıp nefessiz kalmak neymiş öğrendim.
Şimdi kim “iyi olacaksın” dese içimden gülüyorum.
Çünkü ben iyi olmuyorum…
Sadece acımı sessiz yaşamayı öğreniyorum.
Felek…
Bir annenin duasını da, ahını da hafife alma.
Çünkü içimde susturduğum her çığlık
Göğe yükselen bir yangın gibi.
Ben artık ne eski benim,
Ne de bu dünya bana eski dünya…
Bir yanım mezarda kaldı benim.
Bir yanım hâlâ “anne” diyecek sesi bekliyor.
Bil ki felek…
İnsan bazen ölmez.
Sadece en sevdiğinin yokluğunda
Yavaş yavaş tükenir…