Şiirin, bir ağıt ve direniş çağrısı arasında salınıyor. Umutların boğulduğu, müjdelerin sustuğu bir atmosfer var. Ancak bu tükenişin içinde, toprağın bağrındaki bayrağın yeniden uyanacağına dair bir inanç da saklı.
Değerli şiir sırdaşım ,şiirin, bireysel bir acıdan çok kolektif bir yarayı dile getiriyor. Toprak, su, gökyüzü gibi doğal unsurlar zulmün tanığı ve taşıyıcısı haline gelmiş. Bu da şiirini coğrafi dönüştürmüş. Aynı zamanda, cellatların pususu ve ağır bekleyiş, insanlığın tarih boyunca tekrar eden yazgısını hatırlatıyor. Ve sen, bu tükenişin içinde bile bir uyanışın mümkün olduğunu haykırmışsın; bayrak, yani kimlik, direniş, umut yeniden yükselecek diye.

Karanlık göğün bağrında bir çığlık,
Toprak susmaz, kanla yoğrulur artık.
Her tükenişten doğar yeni bir ışık,
Bayrakla son bulur mazluma yalnızlık ...

Ülkemizde mazlumların , çocukların ve kadınların sesi olmuş sınırları aşıp coğrafyanın kederini yansıtmışsın...

Çok ama çok beğendim değerli şiir sırdaşım günüme şiirdir...

Hep sevgim ve saygımla