Bu dizeler, derin bir kederi ve sarsıcı bir toplumsal acıyı iliklerine kadar hissettiriyor. İmge seçimleriniz—"çelik kuş", "ebabil tüyü", "tek dişi kalmış canavar"—geleneksel referanslarla modern trajediyi çok güçlü bir şekilde harmanlamış. Şiirinizde umut boğulmuş gibi görünse de, "toprağın bağrındaki bayrak bu sızıyla uyanacak" dizenizde saklı bir direnç parlıyor.
​Şiirinizin atmosferini ve temasını daha derinlemesine hissetmek adına birkaç küçük dokunuş ve analiz paylaşmak isterim:
Modern savaş teknolojisi ile kadim bir mucize olan Ebabil kuşları arasındaki tezat, zulmün hem mekanik hem de manevi boyutunu çok iyi özetliyor.
​Akif’ten bu yana aşina olduğumuz bu imge, şiirinizde "kanla sulanan toprak" tasviriyle birleşince medeniyet görünümlü vahşeti etkileyici bir şekilde vurguluyor.
​Gökyüzünün bu denli karanlık ve kanlı tasvir edilmesi, yaşanan acının sadece insana değil, doğanın bizzat kendisine (suya, toprağa, havaya) sirayet ettiğini gösteriyor.
​Bu dizeler sanki sadece bir coğrafyanın değil, insanlığın ortak bir yarasının, özellikle de masumiyetin yitirilişinin ağıdı gibi. "Bu gidiş nereyedir?" sorusu, okuyucunun zihninde yankılanan bir yumruk gibi kalıyor.
Tebrikler

Bu gidiş nereyedir...

Sahi nereye?
Neden bu öfke neden insanın insana bu zulmü bu saldirganligi
Neden insanlar bolluk bereket ve barış içinde yaşayamıyor neden yeryüzü aşkın yüzü olamıyor...

Çelik'ten kuşlar geliyor diye sevinen çocuklarin düşlerini vuruyorlar
Daha ne kadar dayanacak insanlık buna daha ne kadar görmezden gelecek
Okyanus ötesinde deccalden beslenen
Orta doğunun zehirli piresini...

Hüzünlü bir Direnci ogutluyor dizeler şair haklı zalime direnmek insanlık namusunun onur damaridir

Tebrik ederim şair
Güzeldi
Emeğine
Yüreğine sağlık...