İçim yandı şiir sırdaşım , biz nasıl bu hale geldik ülkece ve nasıl bir nesil yetişiyor ? 1999 depreminde Adapazarı'nda üniversite okuyordum depreme yakalanıp bırakmak zorunda kaldım ve ben okulu bitirseydim çok sevdiğim meslek olan öğretmenlik mesleğimi icra edecektim. Bizlerin zamanında öğretmen uzaktan bile görünse ceketler iliklenirdi. Saygı vardı , bir seferinde öğretmen bana tokat atmış , eve geldiğimde ağlarken bulmuştu babam , ne oldu diye sorduğunda öğretmen dövdü demiştim , hç unutmam iki tokatta babam atmıştı bana öğretmen vurduysa kesin sen birişey yapmışındır haksız yere vurmaz öğretmen demişti. O günden sonra babam sorsa da öğretmen vurdu diyemezdim. Çünkü bilirdim babam da dövecekti. Peki şimdi , en ufak bir azarlamada veliler sen benim çocuğumu nasıl azarlarsın diye öğretmen dövüyor okullarda.

Değerli şiir sırdaşım ,çocukların ölümü karşısında annelerin boş kalan ellerini, yüreğin yangın yerine dönüşmesini ve toprağın çocuklar için ağır oluşunu dile getirerek, bireysel acıyı toplumsal bir çığlığa dönüştürmüşsün. “Öğretmen baş üstünde taşınsın!” dizesi ise öğretmenin fedakârlığını ve kutsallığını yüceltiyor; eğitim kurumunun bir mabed gibi görülmesi gerektiğini vurguluyor.

Her zaman ki deminde toplumsal mesaj içeren derin bir şiirdi.

Kutlarım değerli kalemini kıymetli şairim , en içten selam ve saygılarımla