dokunsam, avuçlarımda bir serçe çırpınışı...
kanatlarında öyle derin, öyle yara bir sızı
gözlerimin kuytusuna düşen bu keder,
bakışlarımda bir sır,
tanıdık bir hüzün,

değdikçe tenime kelimeler,
kırılmasın diye alfabenin o sessiz harfleri,
sürmeli gözlerimde hükmü düşer zamanın

noktasını yitirmiş yetim sözler,
sızar mısraların çatlaklarına,

hüznü bir kına gibi yakıp gecenin ellerine,
yüksek tepelerin türküsünü söyler yüreğim
kahır coğrafyasında...

suskunluğun ağır esaretinde birikir özlem,
dudakta kanayan kırmızı bir mürekkep ile,
h.iç dolu sözlerin ateşinde kıvranır yüreğim,

biliyorum...
bir hiçlik simyasına varana dek,
varlığın eşiğinde erir benliğim,
kendi ateşinde yanan bir ruhun kıyameti bu,
yandıkça ateşe ram olur.

siler hafızamı, aynalara sırlar yüzümü gece,
savrulup duran şu kahır rüzgârı bile yolunu unutur,
gelir yüreğime tünemeye.