​
Işıltı bıçakların ucunda tünemiş bir uykudur bu.
Kuşları vuran yangın,
kendi kanatlarında sönmeden;
Karanlığın ıslığı,
perde perde asılır uykulara.
​



Dünyanın soluğunda kanayan güller,
yüzümün coğrafyasında bir düş’le ıslanan,
demlenen şarkıların sabah teninde yol
içimde ağır ağır azalan ağaçlar...
bir aynanın kırığında unutulmuş yüz gibi
yabancıyım dünyaya;
kendi sessizliğimin sarnıcında sular çekiliyor,
toprak çatlıyor.
Çadırlı ellerimin avlusuyla dağıttım yağmurları,
üşüyen sevinçlerin aşk ırmağı
geçmeyen çıban ağrısı:
Cam kırık


—Unutmak istiyorum günün alnında ölümü—
​


Geceye susan katı yalnızlık, içimdeki dağın kuşları...
Bir zaman efkarında soluyor rüzgarlı kavuşumlar;
Veda, tozlu bir gölge,
özlem intiharı kuşandığında.
Sessiz Kül
Gözbebeğimin uyku atlarıyla aldatılmış,
yorgun bir dilsizim;
aşkın tortusunda kaç bahar sabrı,
upuzun is gibi savrulan...


​—Irmaklar yıkarken yaralı kuşları savrulacaktık—
​

Güneşin ağlayan dallarına koşuyorum,
ey gözlerimi ısıtan ateşin külü!
Kırık bir kekliği parmaklarıma getiren yol çağrısı...
Düşler besledim;
ışıltı bıçakların rüzgar yiyen alazında hüzün benim küçük çocuklarım.
Gidenler, gelenler derken,
Suskun Köz
uslandım artık;
gecenin hırkasında tanıdım korkuları.

​

Biraz daha yağmur, biraz daha sükun...
Solgun Zambak
Kuşların közlerin uykusunda,
dev uçurumlara kanayan bir gül gibi ıslanalım.