Kurşuni bir çark dönerken,
yaz koptu ayrı yönlere dağılan rüzgarlarda.
Saçlarımın kımıldanışına tanık dokunmalar,
beni şarkılarından düşürdü; ışıklarından...



​Ötelere gittim;
ve biraz daha şehirler geçtim yorgun.
Çatlak bedenimde yaşlanmış tarih...
Soğuk geliyor,
yeni doğmuş gibi yaslan kendime,
bir ağaç daha kanarken.


​Sabah ölümle başlıyor.


​Sancılı
bir eşikte
asılı kalır güneş;
içimdeki çocuktu, hapsetmeden önce ırmakları
gözlerimin tonuna...



​Yüzümü toprağa gömen masalın uykusuzluğunda,
akşamları susarım.
Deniz, karanlık bulutlardan ölü şairler toplar;
özlerim kar balkonlarından umudu.
Boyuna genişleyen yara,
içimde büyüyen acı...


​Talan edilmiş bir anın çürük bahçesinde,
yürür hüzün odalarına cebimden akan sonsuzluk.


​Boşluğa atılan yarınlarda kağıttan gemiler,
kırık ayları yüzdürür.
Bakakalırım; şiirler düşerken ayrılığa,
bakakalırım durmadan çocukluğuma.
Dudağımdaki suskuyla biter kelebekler;


​Keskin bir çığlık,
zift karası bir uykuda...


​Ve herkes...
Cama dayalı hırıltıda ölü bir bahar;
halbuki güneşini içerdim, gökyüzü teninden.


​Kendimi uçurumlarda sınıyorum;
yalnızlık yeşilleniyor,
ben soluyorum.


​Gölge...
Yutkun.

​Sesimi de al.