VEFA SOFRASI

Kadehlerin sesinde saklıdır eski sırlar,
Bir masanın başında toplanır koca yıllar.
Meyhaneci! Getir bize en demli vaktinden,
Dostun sözü süzülsün o gönül bahçesinden.
​Ne rakı bitirir bizi, ne mezenin acısı,
Dinmiş olur yürekte o eski deniz sancısı.
Eski bir şarkı başlar, inceden bir kanunla,
Yalan Dünya’nın Kahrı kapı eşiğinde kalsın.
Bırak gönlümüz bugün, dostun sesiyle dolsun.
​Kimi zaman hüzün çöker, gözler buğulanır,
Dost omuzunda hafifler o en ağır gamlar.
Dalgalar kıyıya vurur, hatıralar uyanır.
Çatalla çizilen haritalar, bitmeyen anılar,
Bu sofrada tazelenir, ölmez hiç umutlar.
​Gecenin sonuna doğru, dumanlıdır kafalar,
Lakin yakamoz gibi berraktır tüm vefalar.
Sözümüz söz olsun, hiç eksilmesin bu neşe,
Dostla dönen her kadeh, mirastır bu ateşe.
​Sönsün artık kandiller, şafak sökse ne yazar,
Gönül bir kez ısındı mı, kış ortası bahar.
Bu sofra bir duadır, son kadehte saklanan,
Bize bizden gayrı, kimden kalır bu yadigâr.

Alper KARAÇOBAN