BÜLBÜL İLE GÜL

​Bülbül aşıktır güle, gül sevgilidir bülbüle,
Bülbül güle sarılır, gül dikenini batırır.
Bülbül yaralanır, kanı güle bulaşır,
Akıverir al kanı, toprağa can bağışlar,
Gül kızarır utancından, bulutlar ağlaşır.
​Bülbülün feryadı dertli, sitemi dilsizdir,
Bilmez ki aşığın kaderi, her daim kimsesizdir.
Gül solar bir sabah vakti, bülbül son nefesinde,
Aşk dediğin hapsolmuş, o diken kafesinde.
Ne gül vazgeçer nazından, ne bülbül çilesinden,
Bir sevda masalı kalır, rüzgarın nefesinde.
​Toprak uyanır sükutla, bülbülün kanı izdir,
Artık ne bülbül hayatta, ne gül o eski gizdir.
Diken pişman, dal mahzun, yapraklar yere küskün,
Aşkın vuslatı meğer, bir ömürlük bir sürgün.
​Eser seher yelleri, kokun siner her taşa,
Yazılan gelir elbet, o dertli garip başa.
Gül açtıkça her bahar, hatırlar o sesini,
Toprak her dem saklar, aşığın son nefesini.
​Ne bülbül geri döner, ne gülün rengi solar,
Bu sessiz vedalarla, gökyüzü yaşla dolar.
Dilden dile aktarılır, bitmez bu kadim masal;
Aşk; hem bir uçurumdur, hem de sığınılan dal.

Alper KARAÇOBAN