Sonra ne mi oldu Tanrım...
Oturdum öylece seyrettim.
Gözlerini, saçlarını, yüzünü; geçmişi ve geleceği...
Bir kentin yıkılışını izler gibi izledim gidişini,
Ellerimde kalan boşluğa sığdırdım bütün kelimeleri.
​Hiç söylenmemiş sözler boğazımda birer düğüm,
Gözlerimde ise o son bakışın silinmez izi...
Sanki bir ömrü o birkaç dakikaya sığdırmıştın,
Dudakların kımıldasa, kıyamet kopacaktı sanki.
​Ben sustum,
Dünya sustu,
Hatta kader bile bir an için sırtını döndü bize.
"İnsan en çok, seyretmekten vazgeçemediği uçurumlara aşık olurmuş."
​Şimdi ne bir ses var senden kalan, ne de bir gölge.
Sadece o anın, o donmuş zamanın içinde hapsoldum.
Sen gittin,
Ben ise hâlâ o oturduğum yerde,
Hiç gelmeyecek olanın manzarasını seyrediyorum.
​Zaman, avuçlarımda eriyen bir buz parçası şimdi,
Ne ileri gidiyor akrep, ne de yelkovan barışıyor yel ile.
Toprak, ayak izlerini çoktan sildi süpürdü ama
Ruhumun sokaklarında hâlâ senin gürültün var.
​Biliyorum;
Gidenler geri dönmek için değil,
Kalanları kendilerinden mahrum bırakmak için giderler.
Sen, bir kentin anahtarlarını yanına alıp çıktın,
Ben ise kapısı olmayan o evde, pencerelere küstüm.
​Hatıralar, paslı birer çivi gibi çakılı zihnime,
Söküp atsam canım yanacak, bıraksam kanatacak.
"Gel" demedim, diyemedim;
Çünkü bazı vedalar, sözcüklerin bittiği yerde başlar.
Ve bazı bekleyişler, bir umut değil, bir sadakattir yenilgiye.
​Güneş doğuyor, kuşlar uçuyor, hayat maskesini takıyor yine,
Oysa benim içimde o son dakikanın gri gökyüzü...
Sen gittin ya,
Ben sadece seni değil,
Seni bekleyen o eski beni de kaybettim bu manzarada.
​Hâlâ aynı yerdeyim;
Üstüm başım toz içinde, ruhum ise o son bakışının esiri.
Gelmeyeceğini bilmek,
Seni seyretmekten daha zor değilmiş meğer.

Alper KARAÇOBAN