Ne zaman adını içimden geçirsem
bir dalga vurur kıyılarıma,
kumlar savrulur,
ve ben yeniden doğarım,
gözlerinin ufkuna bakarken.

Sana dair her şey
bir yağmurun ilk damlası gibi
temiz, ürkek ama sonsuzdur,
ellerinin sıcaklığında
geçmişin bütün yorgunluğu erir,
gelecek susar,
yalnızca şimdiki zaman kalır.

Konuşmasan da bilirim,
kalbinin dilini,
bir bakışın
bin satırdan ağırdır.
Kelimeler eksik,
zaman yetersiz,
ama yine de seninle her an
bütün evrene sığarız.

Geceler uzun olur sensiz,
ay ışığı pencereme düşer
ve sessizce senin adını fısıldar.
Uyumamı bekler,
rüyama girmene izin verir,
ben de karanlıkta
ellerimi göğe uzatır,
senin saçlarının kokusunu ararım.

Sen,
bir şarkının içindeki gizli nakarat,
rüzgârın dudaklarıma taşıdığı sır,
dünyanın bütün eksiklerini tamamlayan
tek kelimesin.
Ne zaman sana baksam
bütün şehirler susar,
bütün yollar sana çıkar.

Ben artık
yolların değil,
yüreğinin yolcusuyum.
Ömrüm,
senin gülüşünde saklı bir harita,
bir adım atsam
seninle başlar,
seninle biter.

Eğer bir gün
bütün diller unutulsa,
bütün sesler kaybolsa,
yine de bulurum seni,
çünkü aşkın dili
sadece kalbin attığı yerde yaşar,
ve orada tek bir kelime vardır.
Sen...