En çok gecelerin verdiği huzuru aldım bu gece…
Şehir susmuş,
rüzgâr bile incitmeden geçiyor içimden.
Ama bilmezler…
Benim içimdeki fırtına
sessizliğe bile sığmıyor.
Sensiz bir ay daha geçiyor zaman.
Takvim yaprakları düşüyor,
ben düşmüyorum…
Ben sadece
her gün biraz daha eksiliyorum.
Bir deniz kenarında durdum bu gece,
yalnızlığımla baş başa…
Ay suya vurmuş,
gökyüzü kendini izliyor.
Ben de seni izliyorum içimde,
gitmeyen bir hatıra gibi.
Gece huzur veriyor derler,
doğru…
Ama huzur bile acıtıyor bazen.
Çünkü huzurun içinde bile
senin yokluğun var.
Bir yanım sakin,
bir yanım paramparça.
Bir yanım “unut” diyor,
diğer yanım “adını anmadan yaşayamam.”
Ben seni özledim…
Öyle sıradan değil.
Bir insanın nefesini özlemesi gibi.
Bir evin ışığını kaybetmesi gibi.
Bir kalbin,
kendi ritmini yitirmesi gibi…
Sanki sen gidince
zamanın rengi soldu.
Günler aynı gün oldu,
geceler aynı gece.
Ve ben her gece
kendimi yeniden kaybediyorum
senin adını düşünürken.
Dalgalar kıyıya vuruyor,
benim içimde de
anılar vuruyor kalbime.
Her anı bir iz bırakıyor,
her iz sen kokuyor.
Bir ay daha geçti sensiz…
Ben yine aynı yerdeyim.
Aynı bekleyişte,
aynı sessizlikte…
Gökyüzü yıldızlarını yakmış,
sanki sana mektup yazıyor.
Ben de yazıyorum…
ama kelimeler yetmiyor.
Çünkü seni anlatmak,
bir ömrü anlatmak gibi.
Bu gece anladım…
İnsan yalnız kalınca
kendini dinliyor,
kendini dinleyince
en çok sevdiğini hatırlıyor.
Ve ben…
en çok seni hatırladım.
Deniz kenarında yalnızlığım vardı,
ama aklımda sen…
Kalbimde sen…
Gecenin en derin yerinde
yine sen vardın.
Bir gün gelir de
bu aylar biter mi bilmem…
Ama şunu bil:
Ben seni unutmayı değil,
seni içimde yaşatmayı seçtim.
Çünkü bazı aşklar
gitmez…
Sadece sessizleşir.
Ama hiçbir zaman bitmez…