Kadın…
Bazen bir evin yükü,
bazen bir çocuğun umudu,
bazen de bir adamın sessiz gücüdür.
Kadın;
kırıldığı halde gülümseyendir,
yorgun olduğu halde ayakta kalandır.
Bir sözle incinse bile
yine de merhametle konuşandır.
Kadın…
Sabahın ilk ışığında uyanıp
gece herkes uyurken hâlâ düşünen,
kendi yorgunluğunu unutup
başkalarının derdini omuzlayan bir kalptir.
Kadın;
bir anne olur,
dünyayı kucağına sığdırır.
Bir eş olur,
yuvasını sevgiyle ayakta tutar.
Bir evlat olur,
annesinin gözyaşını içine gömer.
Bir kardeş olur,
gölge gibi yanında durur.
Kadın;
gözyaşını saklamayı öğrenmiş bir direniştir.
Çünkü çoğu zaman
ağlamaya bile fırsat bulamaz.
İçine akıtır acısını,
dışına umut giydirir.
Kadın sanıldığı gibi narin değil…
Kadın aslında
dünyayı sırtında taşıyan
koca bir çınardır.
Bir çiçek gibi görülür bazen,
ama o çiçek
fırtınalara karşı kök salmıştır.
Düşer…
yeniden kalkar.
Kırılır…
yeniden toparlanır.
Kadın;
hayatın en zor cümlesini bile
sessizce bitirebilen bir sabırdır.
Kadın;
şefkatin adıdır,
sabırla yoğrulmuş bir mucizedir.
Ne kadar yaralansa da
içinde yıldız taşır.
Kimi zaman
bir iş yerinde mücadele eder,
kimi zaman
bir sokakta korkusunu saklar.
Kimi zaman
bir bakışla yargılanır,
kimi zaman
bir sözle yok sayılır…
Ama yine de
dimdik durur.
Çünkü kadın,
güçlü olmak zorunda bırakılmış bir güzelliktir.
Kadın,
her şeye rağmen
sevgiyle ayakta kalabilen bir yürektir.
Bugün sadece sevgi değil…
Kadının emeği, fedakârlığı, mücadelesi
alkışlanmalı.
Çünkü kadın;
hayatı güzelleştiren değil sadece,
hayatı var eden bir ruhtur.
Ve ben bugün,
tüm kadınlara saygıyla sesleniyorum:
İyi ki varsınız…
İyi ki bu dünyanın yükünü
sevgiyle taşıyorsunuz.
İyi ki acıyı bile
şefkatle iyileştirebiliyorsunuz.
Sizin varlığınız
bir evin değil,
bir toplumun umududur.
Kadınlar…
İyi ki varsınız.
İyi ki bu dünyaya
ışık oluyorsunuz.
Ve unutmayın…
Kadın susarsa dünya eksilir.
Kadın ağlarsa gökyüzü kararır.
Kadın gülerse
hayat yeniden başlar.