Taze akşamların pıhtılaşmış siyahında,
Yarı kırmızı gökyüzü;
Suyun göğsüne saplanmış gümüş bir kılçık,
Gidenlerin ardından...
Şehir, yoğun bir sisle çekilirken köşesine,
Ki martı telaşıyla döver
Kıyıları yürek.
Gecenin saçlarında fenerler,
Gurbet ıslık gibi büyür de büyür.
​



​Korku;
Ağzını açmış bir kuyu,
Karanlık yutkunma...
Sıyrılır dilimden sözcükler bir ağacın dalıyla,
Alaca günlerin solgun pullarıyla.
Lime lime dökülürken zaman,
Dikilsin uykusuz eşiğine yollar!
​



​Terli bir urgan gibi dolanır yalnızlık
Nasırlı boyunlarda.
Vaktin isli ve suskun gömleği yırtsın ışığı!
Testiden sızan su,
Maden derinliğinde bir bulut gibi ağar...
Kök salıyor göğsümün boşluğuna bir ağaç;

Dökülüyor yapraklarım.
​



​Aydınlık, kalabalık bir boşluğu sırıtırken yüzüme,
Kirli pencereleri sevmiyorum.
Biliyorum;
Gülüşü ay bir çocuk yaralanıyor.
Gözlerinde bir sanrı,
Gövdesinde badem çiçekleri
Ve şahlanan kelebek atları...


​Ey uykumun tuzu,
Ey akşamın diğer ucu...
Hüzünde menekşenin arkadaşı




....