Zamanın tam ortasında gelir aşk,
kalbin en savunmasız yerinde durur.
Ne haber verir,
ne izin ister.
Bir rüzgâr gibi değil,
bir kader gibi çarpar insanın yüzüne.
Ve o an anlarsın;
hayat dediğin şey
şimdiye kadar
sadece bir provaymış.
Gözlerin bir başka göze değdiğinde
geçmişin bütün acıları susar,
geleceğin bütün korkuları
geri çekilir.
Şehirler küçülür,
yollar anlamsızlaşır,
insan kendi içindeki uçuruma bakar
ve ilk kez
korkmaz düşmekten.
Kalp artık korkuyla değil,
cesaretle atar.
Çünkü bazı duygular
kaçılarak değil,
yanılarak yaşanır.
Aşk bir kelime değildir,
ateşin içine doğru yapılan bir yürüyüştür.
Herkes yürüyemez,
herkes taşıyamaz bu yükü.
Yüreğin titrer,
ama geri durmazsın.
Çünkü kader
bir kez adını söylemiştir.
Ve sen o sesi duyduysan
kaçmak ihanettir,
susmak yarım kalmaktır,
sevmemek
bir ömür eksik yaşamaktır.
Bu yüzden uzatırsın elini,
titreyerek
ama kararlılıkla.
Bilirsin:
Bir kez gelir böyle bir an,
bir kez yakar böyle bir sevda.
Ya yanarsın adam gibi,
ya da bir ömür
soğuk yaşarsın.
İşte bu yüzden aşk destandır;
çünkü herkesin başına gelmez.
Çünkü herkesin yüreği
bu kadar büyük bir yangını
kaldıramaz.
Ve tarih
korkanları değil,
yananları yazar.