Serttir Karadeniz’in dalgaları uşağı gibi
Sevgi doludur ruhu çok yufkadır yüreği
Değişmez tek şey içindeki vatan sevgisi
Ağlayıp içine gönlü terk etse de sevgiliyi
Mayasında var terk etmez yurt sevgisini

Bu deniz çok reis yetiştirmiştir sularında
Tanır mısınız İpsiz diye biride kıyılarında
Yük taşır parayı fakire dağıtır mavnasıyla
Rus’lar saldırınca onun toprağına suyuna
Vatan sevdası yanıp alevlendi düştü ruhuna

Karasu Kefken arası mavnasının yeni mekanı
Koştu uşaklarla taşıdı namusu vatanın silahları
Denizde fırtınalar o geçerken durulur batırmazdı
O da bilirdi alırdı uşakları ama almazdı silahları
Denizde olsa onunda ruhunda özgürlük vardı

Yürek gerek savaşmak için yedi düvele karşı
Arama oda reis İpsiz Recep’in yüreğinde saklı
Esti kıyılardan karalara yolda hakimiyet sağladı
Yetiştirdi Ankara’ya kayıpsız namusu silahları
Hazırdı artık Sakarya savaşına Milis Yüzbaşı

Birliğine hücum emrini verdi öne atıldı bir kurt gibi
Düşman şaşkın görmemişti böyle savaşan yiğidi
Cephane bitti süngüler kırıldı ama asıl belindeydi
Sürmene’nin eğri bıçakları ellerde devreye girdi
Yunan hatlarında bu bıçaklar ölüm olup esti de esti

Düşman gibi hain kurşunu da kalleşçe buldu İpsiz’i
Kanı yere düştü bakıp toprağa sana helaldir dedi
O da uçamadı İzmir’e doğru çünkü kanadı kırıktı
Aratmadı uşakları en önde koştular aldılar reisin ahını
Büyük Taarruza katılamadı ruhu orda onuru yarasıydı

Zafer sonrası haber geldi Paşa’dan Ankara’ya gel diye
Atanın yüzü güldü koydu omuzuna elini İpsiz’i görünce
‘Hoş geldin Emice’ dedi İstiklal madalyası diğer elinde
Dedi rütbem döktüm kanım böyle mutlu etmedi o hitap nice
Paşa’nın ona verdiği en büyük madalyaydı dediği Emice

Bağlanan maaşı verilen toprağı sevdası vatana bağışladı
Bunlarla vatan için uçak alınsın dedi İpsiz hürriyetini aldı
Sadece kabul etti vatanda bir mezar yeri yatacağı toprağı
Karadeniz kıyılara huzurla vuruyor Sakarya akıyorsa nazlı
Bilirim sayende ruhun şad olsun Emice vatan senden razı