Yaşamak diyelim,
Hem de sonuna kadar…
Nazım’ın “Güzel günler göreceğiz çocuklar” diye fısıldadığı o iyimserlik gibi
Ben de güzel günlerimi senin gözlerinin kıyısında buldum.
Sen geldin,
Rüzgâr bile durup seni dinledi.
Sanki dünya biraz yavaşladı,
Gökyüzü biraz daha maviye çaldı.
Ve ben anladım ki;
Yaşamak, öyle nefes alıp vermek değilmiş,
Yaşamak…
Senin adını içimde büyütmekmiş.
Bilirsin,
Özdemir Asaf’ın dediği gibi
“Yalnızlık paylaşılmaz; paylaşılsa yalnızlık olmaz.”
Ben yalnızlığı taşırken omzumda,
Sen gelip iki heceyle aldın:
“Buradayım…”
İşte o an hayatın eksik kalan yanı tamamlandı.
Seninle yaşamak;
Bir vapurun mendirekten ayrılırken
Kumruların kanadına karışan umut kadar gerçek…
Martıların çığlığı kadar özgür.
Düşünsene,
Bir akşamüstü deniz kenarında oturuyoruz.
Rüzgâr saçlarına dokunuyor,
Ben kıskanıyorum rüzgârı.
Gülüşün dalgalara değiyor,
Ben o dalgaların kıyıya vuruşunda
Kalbimi duyuyorum.
Yaşamak diyelim bir daha,
Ve ekleyelim:
Sevmek de diyelim…
Çünkü insan sevince
Bir ömrün yetmeyeceğini anlıyor.
Sen bana bakınca
Göğsümde bir yer ısınıyor,
Dünyanın bütün yangınları
İçimde güle dönüyor.
Nazım gibi büyük bir cesaretle
Bağırmak istiyorum tüm sokaklara:
“Sevdim seni!”
Evet, yaşamak istiyorum seninle…
Geceleri yıldızların altında,
Gündüzleri gölgemiz toprağa düşerken,
Yağmur sonrası toprak kokusu bile
Adını anımsatsın istiyorum.
Bir gün yorulursam,
Yüzümü ellerinin arasına alırsın,
Sözlerin ipek olur yüreğime.
Bir gün sen yorulursan,
Omzum ev olur sana,
Dünyanın bütün yükü hafifler.
Ve biliyor musun, sevgilim?
Sen geldikten sonra
Her sabahın adı oldu,
Her gecenin bir anlamı…
Ben artık kaderle değil,
Seninle konuşuyorum.
Yaşamak diyelim son kez:
Senden ibaret olsun.
Senin gülüşün kadar berrak,
Senin gözlerin kadar derin,
Senin sevgin kadar ömürlük…
Yaşamak diyelim…
Ve bırakalım dünya bizimle dönsün.