Ömrümün yorgun omuzlarında büyüttüm seni, sevgilim.
Bir yarım kalmış dua kadar içli,
Bir gülüşün bile dünyayı yerinden oynatabilecek kadar güçlü…
Sen, kelimelerimin en saklı yerinde duran o gizli yangınsın.
Bir aşk taşıdım sana,
Kırılır diye ürperdiğim,
Kırılınca daha çok bağlandığım bir aşk…
Sanki kaderim, senin ellerinin arasına bırakılmış bir cam parçası.
Dokunsan kanatır,
Dokunmasan öldürür.
Cemal Süreya misali;
“Sen elini verince her şey güzelleşiyor” der gibi
Hayatımı bir tek dokunuşunla topladın.
Bir şehir çökerken omzumda,
Senin gözlerinde yeni bir dünya kuruldu bana.
Ama bil ki,
Ben seni hep en kırıldığım yerden sevdim.
Tam kalbimin dikiş yerlerinden,
Tam çocukluğumun yarım iyileşmiş yaralarından…
Korkmadan, saklamadan,
Hatta biraz da delice.
Can Yücel gibi söylüyorum şimdi:
Sevdayı kitaba sığdıramayacak kadar yaşadım seninle.
“İçimden geldiğim gibi” sevdim,
İçimden geçtiğim gibi değil.
Bir bardak rakının buğusuna değil,
Sesinin sıcaklığına yasladım bütün karanlığımı.
Gözlerin…
İki mavi ihtimal gibi duruyor karşımda.
Birine baksam kavuşuyorum,
Ötekine baksam yanıyorum.
Ama ben hep yanmayı seçtim,
Çünkü insan en çok sevdiğinin ateşinde güzelleşiyor.
Geceyi bölüp adını fısıldadığım zaman,
Karanlık bile saygı duruşuna geçiyor.
Sen geliyorsun diye rüzgâr dinliyor,
Ben susuyorum diye şehir gürültüsünü azaltıyor.
Aşk, bazen böyle küçük mucizelerle anlıyor yerini.
Ben sana bir ömrün ağırlığını değil,
Bir ömrün teslimiyetini getirdim.
Ne zaman yorulsam,
Yüreğime “biraz daha dayan” dedirten sensin.
Acımı şiire, yalnızlığımı sana adadım.
Bilir misin?
Bazen insanın en kırılgan tarafı,
En çok sevdiği yerdir.
Sen benim kırılganlığımın adı;
Yaralarımın sebebi değil,
İyileşmemin tek anlamısın.
Ve şimdi söylüyorum,
En keskin, en çıplak, en saklanmamış hâliyle:
Ben seni yalnızca bir ömür boyu değil,
Ömrümün tükendiği her sabah yeniden,
Her gece yokluğuna küfredip varlığına sığındığım kadar,
Her nefesimde eksilip seni tamamladığım kadar,
Her “gitme” deyişimi içimde boğduğum kadar
Derin, hızlı, keskin ve geri dönüşsüz sevdim.
Çünkü aşk dediğin…
Bazen bir pranga gibi vurulur yüreğe,
Bazen bir bıçak gibi saplanır nefese,
Ama seninki…
Beni öldürmeden yaşayan tek acı oldu.
Sen hangi yana düşersen,
Ben o tarafın kaderi olurum sevgilim.
Yeter ki sevda,
Senin adınla başlasın.