Şair, gerçeğin fazlasını hisseden kişidir.
Tesbih şairim bu fazlalığı taşımakla kalmayan, onu bir seraya dönüştüren bir kelime ustasıdır.
Bu bir çiçek serası değildir yalnızca.
Ay ışığının, yalnızlığın, sükûnetin ve bazen de gizli bir acının filizlendiği bir iç mekândır burası.

Ay Serası, gündelik olanın dışına taşmış, düşle gerçeğin sınırında bekleyen imgelerin büyüdüğü, usul usul çoğalan bir şiir bahçesidir.

Bir mısrada uyanır bazen çocukluğumuzun uykusuz sabahları.
Bir benzetmede gizlenir ilk aşkın ürkekliği.
Bir teşbihte kanar içimizdeki kırık yerler.
Bir seranın camına yazılmış aşk gibi hissederiz kendimizi bazen.

Şair, kelimelerin içindeki ışıltıyı gören kişidir.
Ona göre dünya sadece gördüğümüzle sınırlı değildir.
Bir dağın kar yüzlü sessizliğinde, bir goncanın suskunluğunda,
bir seranın ay ışığına bakan camında bile bir şiir gizlidir.
işte onu ortaya çıkarmak ancak şiir gözüyle bakanların işidir.

!!Belki bir akşamüstü,
suskun goncanın ay serasına
kar yüzlü bir dağ bırakır'' şair.
Biz de o dağın sessizliğinde kendi iç gürültümüzü duymaz oluruz.

Şiirin içinde zaman genişler.
Mevsimler başkalaşır.
Bir rüya dal dal çoğalır.
Aynı anda günler de usul usul
avuçlarımızdan buharlaşmaya devam eder.
İşte tam burada başlar şiirin mucizesi.
Kayıp mevsimlerin içine saklanmak.
Sakin bir düş gibi uyumak.
Yaz ıssızlığında, insan kalmanın hüznünü ve güzelliğini duyumsamak.

Şiir, imgeleriyle anlatır bize gerçeği.
Ama asla çıplak bir gerçek değildir bu.
Bir parça örtülmüş, bir parça işlenmiş, bir parça dönüştürülmüş.
Hayatı anlamak kadar ona dayanmak da gerekir.

Şiir, hem içimizdeki çocukla konuşur, hem içimizdeki bilgeyle.
Hem en büyük sızımızı, hem en güzel anımızı dile getirir.

Kapılar eşitlenir,
rüyalar uçurum hevesiyle yükselir.

"Gitme" diyebilir mesela.
Ya da "Kal biraz."
Bazen sadece bir “özledim” taşır bütün şiirin yükünü.

Yarın,
belki de yeniden denemek, yeniden sevmek, yeniden inanmak..
Kelimeler bizimledir.
Şiir bizim içimizdedir.


Sevgiyle ve hayranlıkla.
🌾