Her şey durur.
Ve bir anda, her şey başlar.
....


Lir...
Geceye nağmelenmiş bir çağrının mor rüyası.
yırtıyor evvelin kambur yüzünü.
Ürperiyorum.



Göğün yarası kirpiğimde sessiz bir efsun.
Kevser’in eşiğinde kör bir notaya damlıyor.
Söz, ürkek bir kuş gibi seğiriyor avuçlarımdan.
Sana eğilen her kelimede
içimde bir şehir kıvranıyor.




Ayas’ın alnında kuruyan ırmak izi,
varamadığımız her geçite nakışlanan
bir hasret tortusu.
Dem, gözyaşını saklar
mercan taneleriyle süslenmiş mührün yanağına.




Adın, zerrin hayallerin rüzgârında eriyor.
Duyuyorum hazanın nağmesini.
Hâb içinde bir bakış yükselir geceden;
rüyanın en ince nakışında
visâline dokunur kalbimin ürpertisi.




Şehre yüz çevirdim
her siluette çoğalan kalabalığın içinden
yalnızlığı sezdirmek içindi susuşum.
Göl kıyısında sessiz bir renk gezinir,
zemherinin buz soluğu
saati çatlatır
feryâd eden bir akrep gibi döner ibreler.




Bir aynadan geçtim,
yüzüm düştü ardımda...
Odalar boşaldı bir bir
adımlar çoğaldı içimde.



O an,
bir serin kıymık sızar en suskun tenhaya.
Adı unutulmuş sesler
gecenin koynunda toprağa tercüman olur


....