her şey durur;
zamanın kendisi bile nefesini tutar.
hayat bir anlığına tereddüde düşer.
sonra o durgunluğun içinde, aniden başlar her şey.
içimize gizlenmiş o tarifsiz titreşimler, gözlerimizin kenarında kıpırdanan umutlar, içimizde kıvranan şehirler...
hepsi bir anda belirmeye başlar.

ama şiir başlamaz,
o, çoktan olmuştur bile
bir ses, dilin unutulmuş yarığında bir kırılma,
önce kendini duyar, sonra seni.
bazıları da o sese ancak geç kalabilir.

ruhumuzun yerleşik coğrafyasını sarsıyor şiir.
radikal ve farkını şimşek gibi parlatıyor şiir.
dilin ve ruhun sınırlarını zorlayan, okuru konfor alanından çıkaran bir sarsıntı.

okuyucuyu sözlerin içinde boğmuyor,
aksine onu kelimelerin içinde kaybolmaya, hatta dilin ısırığıyla uyanmaya zorluyor.

Tesbih şair Türkçenin rüyasını görmüş biri değildir,
onun uykusunu dağlayan biridir.
gökyüzünü gözbebeğine sığdırır, sonra sessizce orada bir delik açar.
üzerinde harflerden örülmüş, zamana karşı dokunmuş bir kaftan taşır.
sol omzunda geceyi tutar, sağ omzunda suskunluk çiçekleri.

bu şiirin şairi kimseye bakmaz.
o ancak bakabilenin içinden geçer.

onun şiirine dudak bükenler varmış.
“çok karışık” diyorlarmış,
“anlaşılmıyor”muş,
“ağdalı”ymış dili,
“uçmuş” kelimeler kullanıyormuş,
bu aslında bir şiirin herkes tarafından anlaşılması gerektiğini düşünenlerin, şiiri ve aslında dili hiç anlamadıklarını gösteriyor.

çünkü bu şiir, sıradan anlayışın, kolay beğeninin,
tıklanma oranlarının, alkış heveslerinin şiiri değildir.
şiir, bazılarını dışarıda bırakmak için vardır.
sığ okumalardan, göze hoş gelen uyaklardan,
anlamı kepçeyle servis eden kelime şovlarından bıkanlar için vardır.

bazıları kelimenin yalnızca sözlük karşılığında gezinirken,
bilmezler ki düşünen, kafa yoran, şiiri önemseyen şairler o kelimenin ıstırabında oturuyor.
bazıları hâlâ anlamaya çalışıyor,
ne büyük israf..

siz, üç beş kolay imgede, bol ünlemli duygularla,
şiiri kahve bardağının kenarına yazılacak bir cümleye dönüştürürken,
o, dili yerin altından kazıyor.
tırnaklarıyla.
kanatarak.
çünkü bazıları, yara almadan yazılan cümleleri seviyor,
kısa, kolay ve cilalı.

kolay olan ne zaman değerli oldu?
ve kolay olanla yola çıkan hangi şair zamanın aşarak bugüne kadar gelebildi?

şiiri ölçüp biçmeye çalışan,
her metni anlam çözümleme tahtasına yatıran,
metafor sayısı tutmayan şiiri çöpe atan
ve sonra kendi teknik donanımına tapan eleştirmenler var!

ama bilmedikleri bir şey var.

adı üstünde serbest şiir teknik kılavuzlara göre yazılmaz.
şiir, müfredat dışıdır.
kural dışı, biçim dışıdır.

unutulmamalı ki,
bazı şiirlerin kapısı herkese açık değildir.

bazı şiirler, sadece
hazır olanlar için yazılır.

eyvallah :)
🌾