Her şiir, başlığıyla kendi kapısını aralar. Bazı başlıklar şiirin içerisine bir çağrıdır. Bazılarından geçilmesi gerekmez, beklenmesi gerekir. Her ne kadar bu şiirin başlığı kendisini kapalı bir kapı gibi sunsa da, dikkatle bakıldığında o kapının aralığından sızan bir ışığın olduğunu görebiliriz..

Şairi tarafında değişik bir söylem olarak tercih edilen Ziyanet sözcüğü, sözlüklerde karşılığı bulunmayan ama hemen herkesin zihninde bir çağrışım uyandırabilecek türdendir. Ziyan kökü, kayıp, boşa gitme, heba olma gibi anlamlar taşır. Et eki ise Arapça kökenli birçok soyut isimde karşımıza çıkar. Örneğin; "merhamet", "hikmet", "rahmet" gibi.
Bu haliyle Ziyanet, kaybın/ zararın ya da yok olmanın bir tür meleke hâlini aldığı, neredeyse kutsal bir yitikliği çağrıştırmaktadır.
Şair burada dilin sınırlarını esneterek hem değişik bir anlam türetmekte hem de kaybolmayı kutsayan bir kavram inşa etmektedir.

Ziyanet, sadece bir başlık değil şiirin bütününe yayılmış bir hissin özüdür. Başlık şiirdeki yorgunluğun, buhranların ve kaybolmayı seçen bir benliğin kristalize hâlidir aslında.

Şiir geleneğinde başlık çoğu zaman şiirin özetidir. Bazen bir motif, bazen de şiirin kapanış cümlesi gibidir. Ancak modernist ve postmodern eğilimlere daha yakın durarak anlamı açık etmekten uzak duran nice şairler vardır. İsmet Özel, Turgut Uyar gibi.


Varlık dediğimiz çoğu zaman yoklukla anılır. Gözle görülmeyeni tanımak için, görünene ne kadar çok muhtacız. Bazen bir ses, bir bakış, ya da bir susuş her şeyin başladığı ya da bittiği yer oluverir. Sesin soluğa, soluğun duaya, duanın sonsuzluğa karıştığı ebedî bir kapıdır Ziyanet.

Huşû kelimesiyle başlayan her cümlenin içinde gizli bir secde/ gizli bir zikir anı vardır.. Varlığın özüne yönelik bir saygı değil sadece bu, aynı zamanda kendinden vazgeçmenin, benliğini aşındıran bir aşka kendini bırakmanın sessiz çığlığıdır bu.

Bir varlık, ancak kendinden taşarak başkalaşabilir.
ve ancak başkalaşanlar ebediyete dair bir iz bırakabilir.

Her yıkım yeni bir doğumun rahmidir. Bu dengeyi en iyi gece bilir. Gecenin koynunda saklanan sırlar, gündüzün gösteremediği hakikatlere gebedir. Nevbahar menekşesiyle geceyi bürüyen şiirin dili, ayın parçalanmış ışığında bile bir bütün arar.

Senin çehren bir letafet değil yalnızca; bir geçit, bir hatırlayış. Varlığı güzellikten öteye taşıyan, her temasta bir titreme bırakan çehre... O çehrede neyin gizli olduğunu tam bilemeyiz belki ama onun karşısında “doğuşa hiç meyletmemiş” bir benliğin aczi hissedilir. Doğumun belki de bir son, bir nihayet, bir kapanış olduğu fikri, Ziyanet’in ruhuna sinmiş uhrevi bir kabulleniştir.

Ziyanet, zamansızlığın içindeki zaman gibi bir varlıktır.
Varlığını eksilti olarak tanımlar, fazlalık onun içinde saklıdır.
Bir boşluğu taşımanın yorgunluğu değildir bu, o boşluğu anlamla doldurmanın azametidir.
Göğe örülmüş boşluk gibi belki de Ziyanet, Tanrısal olanla fanî olan arasında uzanan bir yoldur.


Varlığın en derin lekesi sessizliktir.
Sözün öncesi, nefesin ardı, zamanın durup kendini dinlediği an.

Son kıta, varlığın tanımı gibidir. “Eksiltiyim” derken, eksilmenin bir tür bütünlük olduğunu imler şair. Eksilen yer, kendini daha derinden duyurur.

Şiiri anlamak insanı anlamaktır. Şiirden herkes farklı yorumlar çıkarabilir. Her şiirin bir penceresi vardır. Herkes aynı yere bakar ama herkes aynı şeyi göremez. Bazıları görmek istemez, bazıları bakmayı bile beceremezler.

Her insan, kendi gözünün derinliğince görür Bakmak, görmek değildir. Görmek ise görmek istediğin kadar değildir yalnız, aynı zamanda neye gözünü kapattığındır.

Şiir, bu yüzden herkes için başka türlü konuşur. Herkesin eline aynı kelimeler tutuşturulur ama kimileri o kelimeleri birer taşa çevirirken kimileri de bir kuşun kanadına çevirir.

Şiiri anlamak bir başkasına değil, kendine eğilmektir. Kendi bilinmezliğine, suskun tarafına, çoktandır unuttuğun öz cevherine eğilmektir.

Zira şiir, kimseyle oyun oynamaz, bizi bize söyler şiir.

Şiir, hazır olana açar kapılarını. anlamak için çabalayana değil, anlamayı göze alana.

Belki de şiirin asıl büyüsü ne gösterdiğinde değil, neye vesile olduğundadır.

Şair bir tohum eker, ama toprağın neyi büyüteceğini bilmez. O tohum, birinde bir yas ağacına dönüşürken, bir başkasında dikenli bir sessizlik oluverir. Her gönül şiire kendi rengini verir. ve her yürek anlamın başka bir çeşmesidir.

Bazıları şiire yaklaşamaz. Korkarlar. Çünkü şiir, maske kabul etmez. Bir dize, en güçlü yalanları bile çözüverir. Bir imge yıllardır üstü örtülen bir gerçeği çekip çıkarabilir içimizden. Şiir karşısında çıplak kalırız. v herkes çıplaklıkla yüzleşmeye cesaret edemez.

Aynı yere bakanlar arasındaki fark, gözle değil gönülle ölçülür. Kimisi kelimeler arasında bir yol bulur, kimisi duvar. Kimisi bir anlam denizine girer, kimisi kıyısında bekler. Kimisi hiç gelmez bile.

Ama şiir her zaman oradadır.
bakmak isteyen için de görmek isteyen için de.



Hayranlıkla

🌾

Sevgili Tesbih,
Şiirin içime öylesine işledi ki..... Naçizane bu satırlar dökülüverdi yüreğimden senin sayfana...... Kabul ola......


Ben, harfleri düşmüş bir ismin kıyısında
geceyi omzuna yaslamış bir sükutum.
Zaman, dilsiz bir ağıt gibi akarken
senin yüzünden lal olmuş telaffuzum belki

Ve şimdi
bir elif gibi kırığım
bir vav gibi kıvrılmışım içime
Sesin dokunmuyor artık hiçbir harfime
yine de susmuyorum

Bir aynada değil de
unutulmuş bir niyazda aradım suretini
Göğe yükselen her boşlukta
biraz daha eksildim senden, kendimden


Her zamanki tad, derinlik ve letafetinde dizeler.......

Sevgimdesin her zaman 🌹🌹

geceye doğan ayın muhteşemliğini, adeta bir tablo gibi sayfaya seren, şiirin muhteviyatına bu güzelliği giydirilen sanatsal elbisenin, geceyi süsleyen duruşu zarafetiyle göz kamaştıran,
usta bir terzinin alın teri emeğiydi kalemin döktüğü şiir.

tebriklerimi saygılarımı sunuyorum hocam