Bazen,
ağlamak istiyorum gök kubbenin yırtığında.
Kül olmuş küçük âlemimde,
susuz bir özlemin
dağ başına kaçışıyım.
Işığım,
sensizliğe çarpan yıldızları
adınla sayıyor gecede.

Sevgilerle muhteşem şiire ve yazan şairime

Bekleyenlerin saati.
Özleyenlerin, düşü yarıda kalanların, sesi duyulmamışların ..
12:45’te bir yerlerde biri tam da o anı yaşıyor.
Kim bilir belki de 12:45, şiirin kalbinde açılan bir yaradır. O yara ne zaman iyileşir bilinmez. Belki de iyileşmesi hiç istenmez.
Evet, her şairin bir yarası vardır mutlaka. İşte bazı saatler o yarayı yeniden açar. 12:45 te şiirin kanadığı dakikadır belki.
Şairler yaralarının içinden geçerek yazar. O yara kapanırsa eğer şiir de susmak zorunda kalır.

Saat 12:45’te sensizliğin merdiven başında;

Yüzündeyim, evet. Oradayım. Bir bakışın kaldığı, bir sözün söylenmeden solduğu yerde. Üstüm başım gökyüzü kokuyor; ama içim, yerle bir. Hava ağır, zaman yorgun. Sensiz bir sokağın tam ortasında saat 12:45.

Etlerim dökülüyor ruhumun çatlaklarından. Bu bir ölüm değil. Bu diri diri çözülmek. İnsan ancak çok sevdiğinde böyle eksiliyor.
Sensizlğin merdiven başında her şeyimle parçalanarak yürüyorum. Omuzlarımda suskunluk, ellerimde geçmişin soğukluğu. Sen bir şey demesen de ben bin kere "ah" diye içime çöküyorum.. diyor şair.


Ve biliyorum, bir tek o anı yaşasam, bir tek "ah" desen... soluğum yanacak, tutuşacağım.

Tünellerin içinde ürperen bir ışık gibi çıkışa doğru çırpınan bir yolculuk olsa gerek bu.

Şiir zamanla yarışmaz, zamanı ezer geçer. Bir dizeye sığan saat bir ömre sığmayan hisleri taşır içinde. İşte bazı saatler vardır k, şiir oraya sığınır. 12:45 o sığınaklardan biridir şair için.

Gün, gövdesinin ortasından kırılmıştır. Gölgeler en çok bu saatte uzanır insana. Gözler bir şeyler arar ama neyi, bilinmez. Belki de bu yüzden 12:45 bir kırılma anının yaşandığı an ya da sessizliğin en çok bağırdığı andır.

12:45 şiirin nabzıdır.
Ne bir başlangıç, ne bir son.

Sözcüklerin tam düşeceği an.
Bir kelimenin dudağa varmadan duraksadığı,
bir sesin boğazda düğümlendiği dakikadır.

Şiir bekleyerek büyür. 12:45, beklemenin şiiridir.


Tesbih şair klasik anlamdaki ayrılık kavramını aşarak insanın kendi içinden, kendi özünden kopuşunu sorgulatıyor bize. Bir insanın bir başkasını bırakmasından çok daha karmaşık, daha ruhsal ve daha duygusal l bir meseleye işaret ediyor. .

Hepimizin içinde işleyen bir saat vardır: 12:45.

Sevgili şairimiz şiirin açıklanmak, parçalara ayrılmak ya da belli kuramlara hapsetilmek istenmediği o özgür dünyasında yol alan bir gezgindir.

O, şiirin kolayca çözülen bir bilmece olmadığını bilen, her kelimesinde hem kendini hem de hünerini ortaya koyan bir şairdir vesselam.



Eyvallah
Hayranlığımız he baki

🌾

Duygu yaşamak değil hissetmek
Öyle çok şey yaştaki beden kalp gölgesine değmeden


Naif dilli
Sözü öz makamlı fasıldı şiir


Sevgiler çok tesbihim 💞