Gözlerin karanlıktı,
bakınca geçmişimi değil,
yitirdiğim geleceğimi gördüm.
Oysa insanlar ışığa yürür,
ben sana yürüdüm—
dipsiz, sessiz, tarifsiz bir gecenin
ortasına…

Kader dediler adına.
Bir ihtimal bile yokken,
ben seni seveceğimi biliyordum.
Kalbimden daha eski bir söz gibi,
yıllardır içimdeymişsin de
adını unutmuşum sanki.

Gidişin, bir yolculuk değildi,
bir tükenişin sessiz ilanıydı.
Hiçbir şey demedin.
Ama ben her susuşunda
binlerce kez parçalandım.

Sen sustukça ben konuştum,
sen unuttukça ben hatırladım.
Kader dedim…
Ama kaderin bile gücü yetmedi
seni benden alırken bana anlatmaya.

Bir limanda bekledim seni—
rüzgâr yüzüme hasret,
gökyüzü gözlerime ceza…
Her geçen gemide seni aradım,
her gelmeyen haberde seni sustum.

Zaman geçiyor,
ama özlem geçmiyor.
Her gece aynı saate uyanıyorum:
Senin bana en son baktığın vakte.
Saatin yelkovanı bile
beni kandıramıyor artık.

Ve şimdi...
gözlerin hâlâ karanlık,
ama ben hâlâ orada duruyorum:
O karanlıkta,
senin beni hiç görmediğin yerde,
bir gün dönersin diye değil—
bir gün artık hiç dönme diye.


---

Kadir TURGUT