Destanlar yazılsa benim adıma,
Doymadım feleğin bir tek tadına.
Ruhumu sundum da vuslat oduna,
Namerde eğilecek boyun istemem.

​Tabutum omuzda sarsılıp gitsin,
Dünyadaki çilem burada bitsin.
Kötü söz söyleyen dilini tutsun,
Riya kokan tek bir dua istemem.

Dost sanıp da bağrıma basıp durduğum,
Sevda yollarında düşler kurduğum,
Düşerken uzanıp hesap sorduğum,
Yalancı ellerden medet istemem.

Sırtıma yüklediniz bunca günahı,
Görmezden geldiniz çektiğim ahı.
Hani nerededir vuslat sabahı?
Karanlık gecede fener istemem.

Yüreğim köz oldu, kavruldu pişer,
Aklım bu sitemin peşine düşer.
Baskıdan, zulümden adımlar şaşar,
Sahte gülüşlerden nezaket istemem.

Sözleriniz oktur, deler sinemi,
Unuttum dünyada neşeyi, demi.
Engine sürülmüş çürük bir gemi,
Kırık dümenlerle seyir istemem.

Ömür dediğin bir saman alevi,
Yıktınız gönlümde duran o evi.
Kendi elleriyle boğarken devi,
Merhamet dilenen bir kul istemem.

Ağlasam arkamdan yas tutmayın hiç,
Taziye evinde su katmayın hiç.
Günahsız ruhuma taş atmayın hiç,
Üstüme sürülen leke istemem.

Toprağa verin de sessizce gidin,
Bu fani bedeni toprağa verin.
Ruhum özgür olsun, derindir derin,
Başımda duracak bir büst istemem.

Kendi yalnızlığımda buldum huzuru,
Kırdım artık bende duran o gururu.
İçimde yandı bir hakikat nuru,
Sizin dünyanızdan birşey istemem.


Kadir TURGUT