Gözlerinin kıyısında biriken o son damlaya teğet geçiyor zaman.
Ağlama.
Gözyaşı, ayrılığın imzasını atmaktır henüz yola çıkmamış adımlara;
Mühürleme kaderimizi o nemli bakışlarla.
Karaları bağlayıp kapatma pencerelerini gökyüzüne,
Gündüzü geceye çevirme kendi ellerinle.
Siyah ki zaten sinmiştir terk edilmiş odaların kuytularına,
Sen üstüne giyme o kederi, bırak giysilerin yine baharı söylesin.
Bana rüzgârın koynundan koparılmış, zamansız bir armağan gerek şimdi.
Saçlarından tek bir tel uzat gurbetin nasırlı avuçlarına;
Siyahı geceye, kokusu aldatmayan bir bahara çalan o tek telli mucizeyi ver bana.
Varsın uzasın ufuk çizgisi, varsın soluğumu kessin aşılmayan yokuşlar;
Varsın kimsenin kimseyi tanımadığı o buz tutmuş yabancı şehirlerin ayazı vursun göğsüme.
Cebimde sakladığım o küçücük kıvrım,
Ne zaman sızlasa içimdeki o hiç kapanmayan eski kırık,
Parmak uçlarımla dokunup da iyileşeceğim en dürüst merhem olacak.
Hangi tabip anlayabilir ki bir tel saçın koca bir yangını söndürdüğünü?
Hangi ecza deposu barındırır bir dokunuşun, bir kokunun şifasını?
Senin o tek bir telin;
Zifirî karanlık çöktüğünde en güvenli pusulam olacak benim,
Dizlerim kanadığında sargım,
Yıldızlar kayıp gittiğinde gökten kuracağım tek dileğim olacak.
Ben o teli bir muska gibi taşıyacağım göğsümün en solunda.
Yalnızlık üzerime çullandığında,
Yağmur fırtınaya dönüştüğünde ve sığınacak tek bir çatı bulamadığımda,
Avuçlarımın içine alıp kokunla soluklanacağım.
Gidiyorum işte;
Ayaklarım başka topraklara basacak belki,
Bilmediğim kaldırımlarda yorulacak adımlarım.
Ama aklımın ipi senin kirpiklerinde bağlı kalacak her daim.
Unutma, her gidiş içinde gizli bir dönüş tohumu taşır;
Toprağa düşen her adım, sana yaklaşmanın başka bir yoludur aslında.
Sen yeter ki karaları bürüme yüreğine,
Sen yeter ki o bir tel şifayı, o küçücük mucizeyi esirgeme benden.
Ben o karanlık köprülerden geçer,
Bütün yaralarımı senin kokunla sarar,
En nihayetinde yine ve sadece sana dönerim.


Kadir TURGUT