Ne istedin benden?
Bir ömrü verdim sana,
Bir tebessümün uğruna kaç gece uykusuz kaldım,
Kalbimi cebine koydun da
Bir gün olsun “ağır mı?” diye sormadın.

Benden ne kaldı şimdi?
Bir avuç suskunluk, bir yorgun beden,
Aynaya baktığımda tanımıyorum kendimi,
Çünkü sen silip attın beni benden.

Aldın güvenimi…
Oysa ne zordu birine güvenmek bu zamanda.
Sımsıcak gülümserken yüreğim,
Sen buz gibi geçtin içinden, fark etmeden hatta.

Aldın inancımı…
Aşka, insana, hayata olan inancımı.
Sanki ben sevince eksiliyordun sen,
Sanki ben güldükçe sana batıyordu yaşamın sıcak yanı.

Bir zamanlar sana dua eden ellerim,
Şimdi titriyor seni anarken.
Bir damla gözyaşına razıydım gülüşüne,
Sen, gözyaşlarımı seller gibi akıttın giderken.

Ne istedin benden?
Sana yük olmadım ki, gölge de etmedim.
Hep seninle yürüdüm, seninle sustum,
Ama sen hep benden aldın…
Bir teşekkür bile etmedin.

Sevgimi aldın önce,
İçine sinmedi mi?
Sonra sabrımı, sonra hayallerimi…
Hadi onları geçtim,
Peki ya umudumu da alman şart mıydı?

Şimdi kalbim,
Bir yıkıntının ortasında hâlâ seni soruyor.
Cevap bile vermeye tenezzül etmiyorsun,
Sanki yokmuşum gibi davranıyorsun.

Aldıkların yetmedi mi?
Koca bir insan eksildi senden sonra,
Ama hâlâ susuyorsun,
Hâlâ “üzüldüm” demiyorsun da.

Bil ki…
Bir gün aynı karanlık çöker iç dünyana,
Ve bir çift göz gelir, seninle benim gibi bakmaz sana.
Sen sevilince kıymet anlamazsın ya,
Sevdiğin gidince anlarsın aslında.

Ben istemem artık geri dönüşü,
Ne sesini, ne hatıranı, ne yokuşu.
Bu kalp, bu yara, bu gece ve bu dua
Sadece Rabb’ime döner artık, sana asla.

Varsın sen benden götürdüğünle yaşa,
Ama bil ki,
Ben seni kalbimde gömdüm çoktan…
Ve sen artık bende hiç yoksun.


Kadir TURGUT