Ey rüzgar savur dallarımı toprağın çatlakları dolsun,
Yeşersin tüm umutlar kurda kuşa muştular olsun.
Ne bulutları kaybolsun ne yağmurlar dinsin,
Yağsın öyle bir yağsın ki geçmişimden  eser bırakmasın.
Kuruyan dallar, solan güller, ötüşen bülbüller bulurşun.
Hiçbir şey, hiç kimse kayba uğramasın,
Ayın parlaklığı, güneşin eşkere olduğu gibi.
Ey rüzgar dur;
Bir gemi gibiyim nereye dönsem dalgalar yönümü değiştiriyor,
Devrilip batmaktan değil,
Yüreğimdeki yolcuyu kaybetmekten korkuyorum.
Zira çok iyi biliyorum ki;
Ben, beni kaybettiğim an o yolcuyu da kaybetmişim demektir.
Ey rüzgar bana doğru esme, esipte nefesimi kesme.
Ey rüzgar dinle:
Bu saatten sonra kalıba sığacak kadar şeklim de değişmedi,
Yükmüşüm ya da yokmuşum gibi hissettiren hayatlardan,
Hep sessizce çıktım.
Cam çerçeve indirmek, bana göre değil,
Ey rüzgar:
Kendine yaslanmak diye  bir yer var bilir misin?
Taşı da sen tuğlası da sen,
Ve hiç durmadan essen birilerinin rüyalarını süslesen,
Rüyasında beni sana soran olursa;
Yerimi de yurdumuda öğrenmekse niyeti bıraktığı yer neresiyse oradayım
desen,
KÂFİ...

Kadir TURGUT