Anneye ve sevgiye sığınma isteğini ancak geri dönüşün imkansızlığını anlatmış gibi.
"Bir yüzü olmalı insanın" tekrarı, hem kimlik arayışını hem de sevgi, aidiyet ve tanınma ihtiyacını sembolize ediyor.
“Biliyor musun, Anne” bölümü, şiirdeki en insani ve içten kırılma anı; hem özlem hem de geri dönüşsüzlük hissini taşıyor.
Yalnızlığın ağırlığı var şiirde.
Kendine özgü imgeler kullanıyorsun, okuduğum zaman bu bir -Tesbih- şiiri diyorum.
Tebrik ve takdirlerimle, sevgiler

İnsan yüzü olmalı aşkın.
Buruşmuş bir sevda mektubu gibi durmamalı gözlerinde.

Geceler rehin alıyor ruhumuzu.
Yağmur bir not gibi vuruyor camlara.
Eskimiş defterlerden fısıldayan anılar,
artık adını unuttuğumuz sevgililerin ardından ağlıyor. Her şey o kadar uzak ki..
Sesimizi toplasak bir rüzgâr eder mi.
Uykuya dalar mıyız yeniden, yarım kalan düşlerin kıyısında.

Bazen suskunluk bir deryâ olur, boğulursun.
Sebepsiz fânilerin kalabalığında bile yalnız hissetmek bundandır.
Herkes konuşur ama kimse dinlemez. Herkes yürür ama kimse yola bakmaz.
Bir menzile akan kan gibi yavaşça tükeniriz düşlerin toprağında iz bırakmadan.

Yüzümüz yok. O yüzden bu kadar kaybolmuşuz. Bu yüzden döner ayaklar hep kaybolan beldelere. Bu yüzden çocuklar uykularına ağlayarak sığınıyor. Bir yere ait olamamanın çığlığıdır bu,
dağılıyoruz.

Sevinç bile doğmadan ölür kimi bebeklerde.
Yani neyin eksik olduğunu bile bilmeden yaşarız.
Belki de en çok bu eksikliğin adı aşktır.

Yüzümüz olmalı, evet.
Yüzümüzü kalbimize çevirecek cesaretimiz.
Bir bakışla "buradayım" diyecek kadar içten.
“Kalbindeyim” demek için bir yürek, bir ses, bir nefes yeter.
Ama en çok da bir yüz.

İnsan bazen yalnızlığı da bir ana vatan gibi sever.
Sürgün yemiş bir sevdanın haritasını çizerken, rüzgârla konuşur, toprağın dilini anlamaya çalışır. Ama her seferinde sesi kesilir.

“Topla sesini rüzgar, uyuyacağım,” diyor bir yerlerde biri.
Uyuyacak.. çünkü hatırlamak artık çok fazla ağır.
Uyuyacak ama uyanmak her seferinde biraz daha kırılmak demek.

Sevdaya benzemeyen yüzlerden uzaklaşmak ister bazen insan.
“İstersen kalk, gidelim buradan,” der kendi kendine. Ama gidilen her yer, terk edilen bir düşü daha yavaş öldürür.

Yüzü olmalı insanın.
Aşka benzeyen bir yüz.
Korkuya değil, kırgınlığa değil, Sevinçlere ölü doğan bebeklerin sessizliğine değil,
yüzü olmalı insanın ve o yüz “kalbindeyim” diyebilmeli.

“Anne, terk ettiğim yere hiç dönmedim,” diyor bir ses.
O yer belki bir şehir değil. Belki bir kalp. Belki çocukken göğsünde sızlayan bir umut.

Gidenin geri dönmediği türden bir eksiliş bu.
Öldü zannederler, diyor ya şair..
Haklı.
İnsan bazen yaşarken ölür.
Bir sesi unutunca, bir gülüşü yitirdiğinde, bir sokaktan geçerken hep içi sızladığında,
İşte insan hep orada ölür.



Hayranlıkla
🌾

Kavuğunda yarım kalmış düşlerimi yeşerten
ormanlarım , büyür mü bir daha yarınıma .
İnanmak istiyorum, serçe parmağımla tutunduğum şu masala .

Sevgiler Tesbih .🪷