Parçalanmışlığın, içsel yalnızlığın ve derin bir melankolinin büyülü bir dille dışavurumu. Zamanın ve mekânın ötesinde, yaralı bir ruhun imgelerle yoğrulmuş sessiz çığlığı gibi.

İzlek olarak; çocukluk, kayıp, aşk, hüzün, yalnızlık ve zaman kavramları iç içe geçerken, her dize bir başka ruh halini fısıldıyor. “Mor menekşeli yalnızlık”, “karanlığın ışığıyla uyandırılan ayna” gibi imgeler, hem varoluşsal bir çöküntüyü hem de şiirsel direnci taşıyor.

Kelimeler, bilinçaltının rüya diliyle konuşuyor: anlamdan çok çağrışım ön planda. Şiir, bir düş yolculuğu gibi; acıyla büyümüş, ama hâlâ güzelliği arayan bir yüreğin izlerini sürüyor.

Son dizedeki “yürüyorum” kelimesi, tüm bu yoğunluğa rağmen bir devam, bir umut ima ediyor — belki de şiirin en güçlü sessiz çığlığı orada gizli.
Tebrik ve takdirlerimle, sevgiler

Yürüyorum
En çok bildiğim bilinmezliğe
İnadına kanatarak topuklarımı
Hiç durmadan
Yürüyorum
Ve biliyorum
Yüreğiyle yola çıkanın yolu
Yine bir yürekle birleşir
Göz göze gelerek
Eklenerek birbirine
Lakin eksilmeyerek...



İç çektirdi şiir
İçlenerek yazıldığı her hâlinden belli...


Yormadı aktı sadece su gibi
Teşekkür ve Tebriklerimle
Ve elbette sevgiler bissürü 🤍

Ay, kan gibi süzülürken göğü yarar,
kelimeler kılıç ağzında uyur.
Kimse konuşmaz. Gecenin dili susturulmuştur.
Her şiir bir yırtık uçurtmadır şimdi, rüzgârın kollarından kurtulup yere çakılan.

Camlara çarpan bir çanın sesiyle irkilir saatler.
İçimizde karanlık bir imkân büyür.

Özgürlük, belki de çıplak acının eteğinde büyüyen bir sırmadır.
Zamanın dışına itilmiş hayallerle bezeli çöl gibidir.

Adı olmayan kuşlar konar pervazlara.
Tekrarlarla dolu bir yol ve sular. Kabına sığmaz günler vardır.
Sıfırın altında soğuyan sevinçlerimiz.
Rüzgârlar çamurla sıvanmış bir yele gibi sürükler ardından yorgun şehirleri.

ve kokular ..
soluğumuza terk edilmiş ıslık çiçekleri gibi dolaşır bedenimizde.

Üzerimde mor menekşeli bir yalnızlık örtüsü.
Düşle uyanıklık arasında bir sınır çizgisi.
Gizemli bir hüzün taşır uzaklıklar.
Karanlığın ışığıyla uyanan aynada bir yol arıyor hâlâ gözlerim.
Dönüp tekrar aynaya bakıyorum.
Gözlerimde uzun bir yol, hiç tamamlanmayan bir yürüyüş.



Bir şairin kalemiyle açılıyor zamanın yırtığı.
O kalem bazen bir zıpkındır. İmge ve metaforlarla deler hakikatin karanlık gövdesini.
Dünü vardır şiirin, evet.. ama en çok şimdidedir.

Şiir bir atın nefesi gibidir. Öyle hızlı, öyle içgüdüsel, öyle terli.

Atlar koştukça şiir çoğalır.
Şair hep o nefesin ritmiyle konuşur.
Beyazı taç yapar, yeşili kana, yalnızlığını mora çevirir.
Ne söylese doğrudur. Doğrunun kendisine değil, doğrunun olasılıklarına bakar şair çünkü.

Şiir, bir sonsuzluk taşıdır. Zamandaş ve uzamdaş bir olgu.
ve bir şair yeminlerini ve yaslarını şiire giydiren, yalnızlıkla yürüyen bir figürdür. Yol onun için bir sığınak değil sınavdır.

Belki de bu yüzden şiir, kendini bilenin değil, kendini arayanın dilidir.

Şair, hayallerle yol alan bir kuştur bazen.
Uçmaz, uçar gibi yapar.
Kanatlarında rüzgâr değil, kelimelerin taşıdığı acılar vardır.
Onun kanat vuruşu gökyüzüne değil kendi içine doğrudur.
Bu yüzden ne zaman bir şair susarsa, bir kuş düşmüştür göğe bakarken.

ve yollar ..
şairin en eski tanıdıklarıdır.
Yürümek sadece için bir eylem değil bir şiirdir.
Her adım geçilmiş bir çocukluktur.
Unutarak geçilen duraklardan geçer..
hatırlamak için değil yeniden unutmamak için.

Bazı acılar hatırlanarak değil, yazılarak sağaltılır.

ve kuşlar ..
şairin yazmadığı bazı şiirleri onlar söyler.

Gökyüzünün yazılmamış şiirleridir onlar.
İnsanlar konuşur, kuşlar hatırlar.
Biz unuturuz, onlar göç eder.
Biz bekleriz, onlar uçar.
ve biz ait olmaya çalışırken, kuşlar yalnızca geçer..

Bir şiir gibi,
bir an gibi,
bir nefes gibi geçerler hayatımızdan.

Hayranlıkla,
🌾