Ah, turnaların göğsünde taşıdığı çağrı,
Siyaha çakılmış ay gibi,
Gözlerimin menekşe ağrısına donmuş.
Salıncakta çocuklar,
zamansız bir düşte asılı.

Eyy kelamı dize getirip de kelimelerin gücüne güç katan gönlü okyanus derinliğinde olan güzel yürekli şair 🦋 ✌️
Ruh halim nasıl olursa olsun buluşunca gözlerim satırlarınla adeta bir ben varım bir başka dünyada..
Bu alem beni bilmez bende bu âlemi
Farklı diyarlarin âleminde sürüklenir dururum her bir cümlende...
Gördüğüm değil
Gördüğümün ötesine baktığımda
Öyle ki öpesim geliyor yüreğini...
Hissettirdiğin duygu kadar sarılabilsem
Kimbilir belkide kemiklerin kırılırdı:)
Ruhunun gücünün kaleme yansıması öyle muazzam ki..
Konusu ne olursa olsun
Sen konuşturunca kalemi
Ben....
Ah ben varya ben....
Neyse!
Tabiatın ortasında ne güzelsin sen 💗😇

Duygusal soğuklukla birlikte gelen bir matem atmosferi
Hem rengin soğukluğu hem de ağıtın yitimiyle beraber ruhun donma noktasına gelmesi ..
Hatıralar ve ölüm arasında kurulan bağ,
Bir hıçkırığın biçim bulmuş hâli, taşkın olmayan bir ağıtla kalbimize oturması,

Sadece anlatmak değil bu,
sezdirmek, hissettirmek ve en çok da yutkunarak susturmaktır.
İşte şairin şiirini güçlü kılan şeyler.

Çok fazla bağırmayan bir acının şiiri bu/Bir kül senfonisi.
O kadar çok gömülen şey var ki toprağa verilemeyen.
Enkaz yok ama sürekli bir yıkım hali var.
Yıkıntılar küller gibi savrulup duruyor.

ve aşk,
ve öfke,
ve sessizlik/ ve isyan.

Sakin bir kar yağışı gibi bastığı her yeri örtüp susturuyor.
Kimi şiirler okunmaz sadece. yutulur, sindirilir ve iliklerine kadar yaşanır.

Sözcükler ki, bazen bir bahane, bazen kanayan bir yaranın sesidir.
Bazen acının en kristalleşmiş hâli,
Bazen konuşamayan bir çığlık
Bazen potansiyel bir yeniden doğuşun habercisi,
Yalnızlıkla gelen kutsal bir kaçıştır bazen.


Şiir yazılmaz. Şiirin içine düşülür. Şiir yakalanmaz, yakalar insanı.
Yalnızca yaşayan değil, yaşamın içinde yanarak yürüyenler, derdi olanlar şiire uğrayabilir. Sözcükler şairin alnındaki terin kuruduğu yerde başlar. Terin kendisi şiir değildir, ama o ter olmadan hiçbir sözcük bir anlam taşımaz. Şiir hesapla kurulmaz. şiir, hesap görür. Şairin kendisiyle giriştiği bir yüzleşmedir bu.
Bir iç yangının külleriyle yazılır mısralar.

Şiir, dili değil, dilin ardındakini yoklar.
Şair dilin kıyısında konaklayan değil o kıyıdan suya yürüyendir. Sözcükler, şairin çaresidir ama şiir çaresizliğin kendisidir.
Kimi zaman bir çığlık, kimi zaman içten içe yakan bir dertle dile gelir.

Şiir, yerleşik olanı sarsar. Şiir, sınırı geçendir. Kaçaktır.
Ne zaman ki bir şair yaşamını göze alır, şiir ona uğrar.
O şair şiire maruz kalır. ve maruz kalmak şiirin en hakiki biçimidir.

Şiirle yürüyen bir yaşam, tüm doğruları eğip büker.
Şair, doğrularla değil, eğriliklerin, belirsizliklerin içinden geçerek varır öteye. Yani şiiri sınır ötesi bir kaçakçı olarak kucaklar o.

Biçimlere hapsolmak yerine her biçimi içinde barındırır.

Tesbih şair şiire bir dilek gibi değil, bir kader gibi uğrayanlardan. Yaşamın kendiliğindenliğini, kendi kendiliğiyle yoğuranlardan.
Yaşam onun şiirlerinin can suyudur, nefesidir.

Tesbih şairimiz şiiri öteler açılan bir kapı olarak görür.
Dilin sınırlarının ötesine yürüyen, sözün söze sığmadığı yere giden bir yolculuktur onun şiirleri.

Binlerce biçim içinde dağılmış,
her biri ayrı bir aleme kapı aralamış, kendini bir tek tipte sınırlamayı reddetmiş bir serüvendir onun şiir yolculuğu.

Eyvallah,
hayranlıkla her daim.
🌾

şiirin güzelliklerine tanık olurken
her bir mısrada
bir mısra ayrı bir yer buldu
gönül indimizde
"kendimi yitirdiğim yerde buldum seni...."
insanın yitiğini bulması başlı başına bir şiir..

gönülden tebrikler değerli şairim
saygıyla