İnce, zarif ve uzaklardan gelen bir lir sesi gibi,
ince ine işlenmiş bir mücevher gibi parlıyor şiir.
Kendi etrafında dönüp duran bir tül gibi,
estetikle sarhoş olmuş, soyutla yıkanmış gibi.

Basitliğin ve derinliğin nadir buluştuğu şiir şaheseri bu.

İmgeleme ve duygu arasındaki o ince çizgide ustalıkla ilerleyerek,
okuyanın kalbine doğrudan nüfuz eden bir içtenlik sunuyor sevgili Tesbih.

Sıradan sözcüklerin ardına saklanmış yoğun bir ruh hâlinin açığa çıktığına tanıklık etmek ne güzel.
Anya”da, basit kelimelerle anlatılan duygular, derin bir maneviyat ve lirik bir melankoliye dönüşüyor.

Her mısrada incelikle örülmüş bir samimiyet var.
Şairin benliği şiire özünü veren ateştir.
O benliği olmadan şiir kuru ve soğuk bir anlatıma dönüşür şiirleri şairin.
Şairin hüneri ise şiir ruhunun bedenleşmiş halidir.
İşte şiirin kendisi bu iki unsuru bir araya getiren kusursuz bir denge oyunudur.
ve bu dengeyi kusursuzca kuran oyunculardan biridir Tesbih.

''Her imge bir tufan yaratmalı''
Yoksa kelimeler yalnızca vitrin süsünden ibaret olurdu.
şiir ise, gözleri bağlı bir seyir hâline gelirdi.


Şair dediğiniz yalnızca kelimeler dökmemeli kâğıda,
aynı zamanda çağın vicdanına kazınan harfleri de taşımalı.
Çünkü çocukların başına yıkılan odaları anlatmıyorsa bir şair, neyle avunabilir ki.

''ben hâlâ içimdeki çocuğu Allah’a emanet ediyorum.''

Hep insana dairdir şiirler.
İnsana/insanlığa..insana dair her şeye.
ve çocukluğa..
İnsan bazen içini yitirdiği yerden başlar aramaya.
İçten içe çöken duvarlar gibi sökülür zaman; her saat, bir yara kabuğu, her dakika, bir sessizlik yumağı...biz, kelimelerle değil, kelimelerden önce doğan acılarla konuşuruz. İşte o zaman, rüzgâra emanet ettiğimiz yeminler döner gelir, sabrın kıyısından.
Susuşun meziyet sayıldığı yerlerde, sesi yükseltmenin bir bedeli vardır; ve bu bedel, gerçek bir şairin mürekkebiyle ödenir ancak.

Evet, şairimizin buyurduğu gibi;
''Çakıl taşı gibi atılır kalp suya''
Bir daire genişler, bir daire daha. İç içe geçen zaman halkalarında, ne kendimize ulaşırız ne de unutmak istediğimize. Ama su her şeyi saklar, sessiz ve usulca

Sonra gecenin kıyısında bir nar kuşu yalnızlığa ağlar. Turna tüyü siyaha bulanır. Bazen kendi içimizdeki çocuklara bile yabancılaşırız

Şiirin dokusunda her bir çağrışım bir sızı gibi dolaşır insanın içinde. Sabırdan örülmüş kefenler, gökyüzüne mühürlenmiş yakarışlar, ve nihayetinde bir yıldızın içimizde taşıdığı yumru.
şiiri hem anlamak hem de duymak gerekiyor.

Biri şiir yazar. Kâğıda akıttığı kelimeler belki de sadece kendisinin yarasına merhemdir
Ama biri daha vardır; O ise o şiirin üzerine kendini kurar. Sözcüklerin arasına sığınır, bir dizede kendi suskunluğunu bulur, bir benzetmede kendine yer açar.

Şair, şiiri kurar, ama şiir, sonra bir başkasını inşa eder.
İşte Tesbih şair şiirleriyle bunu yaptı hep.
Yalnızca yazmadı,
başka hayatların üzerine kendilerini kurabilecekleri zeminler sundu.

Hayranlıkla hep o vakit.
🌾

Duygu yoğunluğu yüksek, mistik, melankolik ve imgesel bir şiir. Kaybolmuşluk, aşk, sabır ve kutsallık arasında gidip gelen bir iç monolog gibi. "Anya" bir kişiden çok, şiirin ruhunu temsil eden bir sembolik figür hâline geliyor. Son dizedeki “Vav de Anya” çağrısı, hem teslimiyeti hem de başlangıcı işaret ediyor—çünkü "vav", tasavvufta tevazunun, doğuşun ve Allah’a yönelişin harfidir.
Bir içsel yolculuk ve okuyanı hayran bırakan şiir, candan tebriklerimle

Özlemişim Tesbih şiirlerini okumayı ki bence yolu deftere düşen her okurun gelip uğraması gereken bir sayfa burası ...şiir adına.

Sevgiler