Ah ne mutluluktu o günler
bayram gününe alınan elbiselere dokunmak
Bir kerecik giysem mi diye izin istemek
Saçımı acıtacak olacagını bile bile annemin sardığı kağıttan bukllerimle uyumak..

Ne güzeldi
Ne güzeldik biz..

Tesbih"im zaten doluydum taşırdı beni şiirin
Tebrik ederim bayram günü yerini
Güzel bayramlar'a inşaAllah...

Çocukluğum
Dalıp dalıp uyanır cama bakardım gün aydinlandimi diyerek
Kalbimde kuş uykusuyla
Bayram sevinci çocuk yüreğimizde çok başkadı
Hatırlamak bile mutluluk veriyor
Şiirim duygusuyla ve güzel vurgusuyla bize sevgiyi ve sevinci ekiyor yuregimize

Güne ne yakıştı şiir çok severek okudum

Tüm edebiyat ailemize mutlu bayramlar dilerim
☺️🤍🐑

Şiir ki yalnızca okunmaz; dinlenir, hissedilir, içten içe yaşanır. Her dizesinde bir etki bırakır, bir boşluğu usulca doldurur ya da yeniden derinleştirir. İşte karşımızda duran bu şiir de böyle bir sesin kelimelerle vücut bulmuş hali.

Şair, sözcüklerin ardındaki sessizliğe kulak vererek konuşur; kelimelerle değil, aralarındaki boşlukla anlatır esas derdini.

Her bir imge, özenle seçilmiş bir taş gibi yerleştirilmiş dizelere. görsel çağrışımlar değil bunlar, aynı zamanda geçmişin, hüznün, arayışın ve insan ruhunun en kırılgan katmanlarına dokunan duygusal kıvılcımlar bunlar.

Bu şiir bir çocukluk hatırasının, unutulmuş bir bayramın, erimiş bir kahkahanın izini sürüyor. Nostaljiye düşmeden, süslü hatıraların arkasına saklanmadan yapıyor bunu. Hatırlanan neşeler bile kırılgan; “sedef gibi kırılan bir hatıra” oluyor dilin ucunda. Geçmiş değerlere methiye düzmekle yetinmiyor; o geçmişin içinde gizlenen insanlık halini, yitip giden zamanın duygusal tortusunu da gün yüzüne çıkarıyor.

Dilin bitimsiz sessizliğinde kaybolan bir hece şiirin ve insanın ortak acısını dillendiriyor. O hece belki de ilk sesin, ilk sızının, ilk umudun ulağı. Ve her sarılma, şairin dediği gibi, unuttuğumuz bir zamanı yeniden uyandırmaya çağırıyor.

Bu çağrıya kulak vermek, yalnızca bir şiiri okumak değil; bir bilinç haline ortak olmaktır. Şiirin ruhu, bireysel bir duygudan çok daha fazlasını taşıyor.

Şiir, insanlık hallerine dair kolektif bir hafızanın, evrensel bir melankolinin taşıyıcısıdır. Şair ise zamanın kıyısında, kelimeleri su gibi akıtan bir hafıza işçisidir.

ve çocukluk..,

dilimizin ucunda çatlayan bir kelime belki de, en telaffuz edemediğimiz bir geçmiş. O eski kandillerin sarı ışığında, terli alınlara konan şeker tadında bir huzur vardı eskiden Şimdi, nehrin kirli akışı gibi bulanık o sevinçler. Bayram, artık bir rüyadan sızan bir sükûnet; sadece hatırladığımız kadar var, sadece içimizde yaşatabildiğimiz kadar gerçek.

Her sarılma bir zaman makinesi gibidir. Kaybolmuş bir çocuk kahkahasını çağırır, unutulmuş bir sofranın etrafında döner. O sofrada eksik olanlar vardır ama eksik kalanlar daha çoktur. Gözlerinde düğüm düğüm çözülemeyen acılar taşıyan anneler, çarmıha gerilmiş gibi susan babalar, bir bayram sabahı daha büyümüş çocuklar..

Gerçek güzellik, gölgelerde saklanır. Herkesin bir bayram hatırası vardır, ama hiçbiri anlatıldığı gibi değildir.hatıralar, anlatıldıkça eksilir, o yüzden şiir olurlar, sedef gibi kırılıp dilin kenarına yerleşirler. ve o şiirler, bazen bir yangının içinden çıkan bir çıtırtı gibi doğar.küllerinden, sessizliğin bağrından.

Bugün bayram arefesi, yaın bayram.Belki de en çok içimizde kutlananlardan biri. Sarılmaların, tebessümlerin, hatırlamaların en çok konuştuğu yerlerde… Her bayram, unuttuğumuz bir zamanı yeniden uyandırmak için gelir. Ve bizler her seferinde o zamanı biraz daha eksik ama biraz daha derinden karşılarız.

mutlu bir bayram dileğiyle

Sevgiler selamlar.