"Avuçlarımda mor salkımlı bahar,
ve uğultusunda gövdem,
kımıldayan uykunun harf döken şairi.
En sığınak yerlerde kanamalı şiirler."

.......


nasıl güzelsin ey şair...kalbin kalemin ruhunun ışığında...


tebrikler ...sevgimle hep

Bismillah.

Tesbih;
Bir avuçluk sonsuzluk
sükûtun parmakla sayılan duası
Her tanesi, bir revenas, bir ah, bir sır.
Bir annenin sabrına,
bir dervişin kalbine,
bir âşığın bekleyişine yaslanır.

Kimi zaman yorgunlukla döner halkaları,
kimi zaman bir hatıranın künyesi gibi
Bazen de susmanın ucunda bir gökyüzü
her çekilen tanede, biraz daha yaklaşır insan
kendine, Yaradan’a ve unutulmuş çocukluğuna.

Tesbih, zamana bağlanan bir nota .
Ritimle değil, hissedişle dönen bir gezegen
Kimi zaman bir sabah ezanı gibi serin
kimi zaman bir ağıt kadar içli.

Onun sessizliğinde yankılanır en gür haykırışlar.
Ne çok şeyi susturur her bir tek tanesi
İnce bir sarkaç gibi salınır
gönül terazisinin ucunda.
Her dönüşte eksiltir fazlalığı,
ağrıyı, geçmişin fazlasını.

Tesbih;
ne yalnızlıktır tam olarak,
ne de kalabalık.
O bir geçit;
kendine açılan sabır kapısı,
göğe uzanan gizli bir merdiven


Ve sen onu her döndürdüğünde,
bir dua düşer toprağa
bir çiçek yeşerir gecenin koynunda
bir şiir daha susar içinden


ve Tesbih
Bir dua halkası değil sadece
bir ömrün parmak uçlarında dönen sessiz yakarış
Harf harf çözülen bir sır
diline değil, kalbine inci inci dizilmiş bir meram.


Her tanesi kutsi bir harf
bir sükût
"Elif" gibi dimdik,
"B" gibi kıvrılmış bir teslimiyet
Bir çocuk gülüşünde başlayan harfler
bir annenin duasında tamamlanan
İnsan, kimi zaman harfleriyle doğar yeniden
çünkü bazı kelimeler sadece acıyla büyür
ve sadece suskunlukla taşınır.


Tesbih
bir harfin ucunda bekler gibi
Henüz söylenmemiş bir kelime gibi
henüz ağlamamış bir bebek gibi
"Doğ beni," der içimden.
Karanlık bir anının içinden,
bir hatıranın tül perdesinden
yeniden doğ beni
anneli bir dua gibi
çocuksu bir sabırla


"Doğ beni," der
çünkü bazen sadece bir taneye tutunarak
çıkılır ruhun kuyusundan.
Çünkü bazen insan,
harflerle değil,
çekilen her tesbih tanesiyle
yeniden yazılır hayata


Tesbih
sessizlikle örülmüş bir hikâye
Bir dervişin göğsünde yankılanan,
bir gecede bin defa doğan harflerden örülü
bir ikinci kalp

harflerin her dönüşünde
kendini biraz daha kaybeder
ve biraz daha bulur kendini şiirde
Kendine, O'na, Yaradan’a
yakınlaşan bir sükût içinde
yavaşça kıvrılır saçları geceye
ve bir dua gibi dökülür ellerinden
"Doğ beni" der
unutulmuş seslerin sabahında
bir alfabenin en ıssız harfiyle.

Eyvallah şiirdaşıma

Sevgi ve selam

🙏🌾

Şiir derin bir iç yolculuğun ve varoluşsal bir arayışın izlerini taşıyor. Her mısrada bir tür yalnızlık, bir hüzün ve buna karşılık gelen bir yeniden doğuş çabası okuru içine çekiyor.

"Gün, dumanlı atın kırmızısında hasretin kül koynu..." hem zamanın hem de duyguların geçiciliği vurgulamakta mahir kalem farkını gösteriyor. Yalnızlık, bir yandan karanlık, bir yandan da aydınlığa doğru bir adım atmaya çalışan bir ışık gibi. "Beni yeniden doğur" diyen bir çağrı var burada içsel bir dönüşüm isteği.

Gerçekten etkileyici bir dil kullanımı ve derin bir anlam var. Bu tür şiirlerde bir şeyleri açıklamak ya da netleştirmek değil, hissettirmek önemlidir ve bence burada şair bunu başarıyor.