Bismillah ..
vira Bismillah.

tesbih şairin imge ve tasvir dükkanı
zengin ve çok çeşitli bir yelpazeye sahip.
şair, günlüğünü gün yüzüyle buluşturup meramını dile getirmek için adeta bir dükkan dolusu imge ve tasvir kullanmış.

dükkanın bir tarafı doğa rafı ile çevrili.
bir tarafı insana ve mekana dair .
dükkanın hemen giriş bölümünde duygu ve zaman rafı mevcut..

bu imge ve tasvirler tezgahta ustaca bir araya getirilerek şiirin dokusunu oluşturuyor.


işte tezgahtan gôzümüze çarpan bazı ifade ve söylemler;
hüzün taneleri...
ne garip bir ifade. sanki gökyüzünden değil, insanın içimden yağıyor bu taneler.
er biri bir hikaye
bugün yine o eski fotoğraflara baktı şair.
yüzündeki o gülümseme...
şimdi sadece bir hayal.
zaman diyor,
zaman ne acımasız bir cellat.


şehrin sokakları, ruhun bir kopyası bir aynası gibi ..
yoksul, yalnız ve gölgesiz.
bir deniz taşıyorum içinde, ama kimse görmüyor.
suskunluk, en iyi arkadaşı sanki.
kelimeler kifayetsiz, duygular ağır.
belki de en iyisi bu.

gece, kızgın bir ırmak gibi akıyor.
Düşlerimde kayboluyorum diyor.
kimi zaman kızıl bir sarayda, kimi zaman karanlık bir tünelde. sahafların kokusu, o eski kitap sayfaları...
geçmişin izleri, peşimi bırakmıyor.
zaman, yüzümde göçebe bir iklim. Her mevsim farklı bir hüzün.

ayazla büyüyen ağaçların narı...
ne kadar da tezat bir durum.
soğukta yetişen bir sıcaklık.
gözlerimden damla damla kuşlar yağıyor. toprağıma can veren, ama aynı zamanda beni terk eden kuşlar.
her şey bir yolculuğun geninde saklı

sular ve karanlık...
İkisi de beni içine çekiyor. çiğ bir rüzgarın bilyesinde savruluyorum. hâlâ gitmedim, hâlâ buradayım. tünellerin sonunda bir ışık arıyorum, ama belki de o ışık sadece bir ürpertiden ibaret.

içimin sandıklarında, kimsesizliğin konuğu.kapıları dağıttım nice, ama duvarlar hâlâ ayakta. Belki de en iyisi, bu sandıkları açmak ve içindekilerle yüzleşip helalleşmek.

çağıltısı yırtılmış nehre uyananların sarnıçlarında sızı...
Kelimeler, dudaklarımdan yel türküsü
zaman yanılıyor, ben de. ben de bir tohum bırakıyorum aynalı karanlığa.
yeşermesi an meselesi.

yolculuklara saplanmış buzulların belleğinde nabız atışlarım.
eteğimdeki dağı hanlıyorum, tedirgin gövdelere.
yorgunum, ama pes etmiyorum.

susmanın ihtiyar duraklarında geç kalmışlıkların uzun tekrarı.
kayıp bir inciyim, bir kanat hareketiyle yeryüzünü değiştirebilirim.
ama ben, sadece gözlerimi kapatıp hayal kuruyorum.

şimdi sımsıkı kapat gözlerimi...
karanlıkta bile görüyorum.
geçmişin sakinleri, geleceğin çocukları..
hepsi içimde bir arada.


eyvallah o vakit
kıymetli şiirdaşıma.

Yüreğinize sağlık...

Ey kelâmın derin dehlizlerinde yankılanan hüzün ıslığı,
Ey gecenin avuçlarına dökülen secde taneleri,
Ey rüzgârın ürpertili nefesiyle sarsılan varlık!

Sen ki, göçebe zamanın peşinde çırpınan kanatsız kuş,
Sen ki, matemin en koyu rengine bulanmış kelime,
Sen ki, bir secde kadar suskun ve bir tufan kadar gürültülü!

Söyle, hangi ayazın dikenli perdesinde yitirdi gözlerin ışığını?
Hangi sarnıcın çürük taşlarında yankılandı adımların?
Hangi yoksul şehrin gölgesiz sokaklarında ıslanır oldu ruhun?

İşte ben, seni o gecelerin, o ırmakların ve o çiğ rüzgârların tanığı olarak dinlerim.
Bir kayıp inci gibi gecenin derinliklerine gömülen suskunluğunu duyarım.
Ey zamanı yanılgıya düşüren yolcu,
Ey aynalı karanlığa tohum bırakan gönül eri!

Gitmediğini biliyorum.
Hâlâ içindeki sandıklarda yankılanan fısıltıları işitiyorum.
Hâlâ azala azala dağıttığın kapılara tanığım.
Ve hâlâ…
Suların ve karanlığın içinde, tünellere bakan o ışık ürpertisini hissediyorum.

Buradasın, evet!
Gövdene sinmiş tedirginliği,
Yüreğine kazınmış suskunluğu,
Ruhuna işlenmiş hicranı görüyorum.

Lakin bil ki, her gidenin ardında bir dönüş mukadderdir.
Her karanlık suların bağrında saklı bir ışık vardır.
Ve her secde, bir varışın sessiz adımıdır.

Şimdi bırak, rüzgâr seni nereye götürmek isterse götürsün.
Bırak, kelimelerin dalından kopan zeytinler gibi atlara binsin.
Bırak, susmanın ihtiyar duraklarında yankılansın içindeki ezeli sızı.
Çünkü yolun neresi olursa olsun,
Sen daima yolcusun…