Sahipsiz mekanda it bile durmaz.
İnsan varlığıyla vardır be oğul.
Toprak elin ise uçsuz da olsa,
Misafir olana dardır be oğul.

Sen sen ol sahip ol elindekine.
Boğdurma aslanı itin tekine.
Yol denen yürünmez diki dikine,
Yokuşu tırmanmak zordur be oğul.

Sadece emin ol gittiğin yönden.
Bir de kopma bir an olsa da dünden.
Yarını hesap et otur bu günden.
Hesap sahibine kârdır be oğul.

Güvenme bilsen de emin’ül alem.
Var ki bir bildiği yazar bu kalem.
Surları dost idi benim de kalem,
Şimdi her tarafı kardır be oğul.

El oğlu acımaz bozar işini.
İnsan mı menzilin bırak peşini.
Köpeklere versen kendi leşini.
Yiğide o bile ardır be oğul.

Mesut’um ibret al duyduklarından.
Yazıp da kenara koyduklarından.
Koru kendin adam saydıklarından,
Başkası vuramaz kördür be oğul.

Mesut ALTUNKAYNAK