Uyanan ağıdın gül aydınlığından sesleniyorum içimin sularına
Mavi bir vakti seyiren rüzgarın derin kuyularında boğuluyor gece

Aldırmıyorum
Rengini üzerimden çeken güvercinin aynalara vuruşuna




Sesi sesimden uçan her boşluğun günlerine akıyor toprak
Dağılan yüzümün nehir ağızlarından öpüyorum birazdan gelecek güneşi yüreğimin külünde



Zaman sustuğum yerlere üşüyor
Korkuları lahzama toplayıp kiminin gözlerinden..
Ruhuma açtığım şehrin salkım kıyılarında düş
Buğulu dilime yorgun kirazlar yıkıyor
Dökülüyor gövdem denize
Bıraksam kendimi kirpiğimde tuz uykusu izimi uzaklara sürüyor



Hep gök uçlu soluğumla özlemlere inciniyorum
Kabarıyor karanlık
İçeriden büyüyen gölgelere lekeleştiğinde sözcüklerim
Katlayıp atıyorum yaşamı tüm sıcaklığıyla yollara

Zaman sustuğum yerlere ıslanıyor
Bilmiyor kimse baharlara demlenen gözyaşımı
Gecenin
Yaprağın
Ve
Dalın
Ellerinde


....