Tarih otuz araIık 1988
mevsimlerden kara kış
hayatımın sanki başladığı an
dilim dostu zikretmekte
yüreğimde heyecan
şimdi;
hanemde bayram havası var
vuslat bulutlar ardında saklı.
açılmıştı bu kez önümde...
umutsuzluğun paslı kapısı
ağır ağır girince bedenim
kasvetli beton kafese
derin bir ohhh çektim o an
kaldım nefes nefese.

İçimde sevinç,yüzümde tebesüm
elimde atanma yazısı
kara günler bitti diyordum artık
hey gidi günler hey
kalmadı yarınımın
ne olacak kaygısı.

Zaman geçmiyor durmuş
saatler yerinde çakılı
umutlar ekiliyordu voltalarda
duman duman cigaraya sarılı
yirmi dört saatte rutin işler
sekiz saatte bir sayım
bir sürgü sesinde yıkılırdı düşler
ya şebeke kapısında nöbette
ya da B/bloktayım.

Oysa geçiyordu yıllarım
ard arda farkında olmadan
kokusu sinmşti üstüme
rutubetli basık damın
yüzler aynı işler aynı hal aynı
tığ işlemekten elleri,
nasır tutmuştu adamın
her ilmekte bin kez ölür
bin kez dirilir burada umutlar
yarınlardan haber verir
yarınlara kanat çırpar
kırlangıç ve martılar.

Siyah renk hakimdir burada
karanın her tonunu görmek mümkün
çiçekler filiz vermez
koklanır hasret,koklanır hüzün
bura ökseye tutulmuş
canlar yatağı
bura aslanın kediye
boğdurulduğu yer
vebal ve günahların dolu sığınağı
bura insanın diri diri
toprağa gömüldüğü yer.

Koridorun ilk başı sübyanların
tepeden tırnağa bilmeden
batağa gömülen çocukların
akranları oyun oynarken sokaklarda
masumiyetleri yüzlerinden okunur,
okunur çocukların
sığmaz içi içine insanın
kapı önünde herkes pür dikkat kesilir
sancılı geçer görüş günleri
ağlamaklı bir çift gözün
heyecandan titriyordu elleri

Kimi anadan ayrı
kimi yardan
kimi ciğer paresinden
kimi candan
kimi öfkesine mağlup
kader kurbanı
kimi kimsesizliği yaşarda ondan
dedim ya dert küpüdür ona sorarsan eğer
hele bir dokunda gör bin ahhh işitirsin
katran gibi bir yudum çay dibinde
nice serap nice düşler görürsün.

Mahkeme günleri ayrı hengame
ortalıkta gerginlik bir endişe
hakimin dudakları arasında,
gider gider gelir insan
hüküm ya sevinç ya hüzne gebe
geceler;
sanki yedi boğumlu akrep
dar kurulur orta yerine odanın
her nefeste bir yafta asılır boynuna
yirmisinde cinayetten hüküm giyen adamın.

Yirmisinde gencecik bir beden
yıllar yılı intikam ile sulandı kin
insanın bakmaya bile kıyamadığı göz
şuursuzca çekilen tetik
yetim kalan iki yavru,
ve ocağa düşer köz
bir diğeri ellisinde Celal
öz kızını boğarak öldürmekten hükümlü
istermi bir baba evladının kötülüğünü
ama yazgı bu yazılmış en karasından
kader örmüş ağlarını ilmek ilmek
bir daha asla, hiç açılamayacakcasından

ya Cemal, eşinden ayrı uzakta
çocukların hem ana,
hem baba rolü onun
cinnet kol gezerken eşikte
Kara bulutlar çökmüştü çoktan
gedikteki evine
satırla başlayıp satırla biten,
acı sonun ardından gelen dört ölüm
canından can gider Cemal’in
giden cansa yine onun.

Dedim ya burası ayrı bir dünya
güneş doğsa bile taaa tepelerden
girse keder dolu daracık odaya
dökülür o an bir hasretlik türküsü dillerden
yayılır dalga dalga beton ovaya
anadan ayrı
babadan ayrı
birde yardan ayrı düştüm
hepsinden acı oyyy
hepsinden acı.

Fırtına sonrası sessizlik hüküm sürer
mapus hanenin kör duvarlarında
her karesinde ne hükümler verilip
ne kalemler kırılır
iki damla yaş süzülür gözlerden
düşer satır aralarına.

Mapus yatmak kolay değil ha bilesin
bir güne bin yıl alınır ömründen
zaman dokuz başlı ejderha
her başında bir cellat oturur
kılıç düşmez elinden
en güzel yıllarını insanın koparır
bir bir sevdiklerinden...
Murat Çetin