Ben, kar altında bir çiçeğim
Üşüsem de beklemek diye bir umudum var
Üşüsüm de direnmeyi biliyorum hala yılanların kargaşasına
Yüreğim incinse, ellerim çürüse
Kendimi vurduğum hiçliği beslerim yine de.

Bir yerlerde unutuldum ve biliyorum
Kimse hatırlamayacak kokumu
Resimlerle avunacak yalnızlığa adanmış yüzler
Yaşlanmış ve biçare zamanlarda
Kimse duymayacak beyazımı
Siyahıma kör olacak şiire inananlar
Ve kar altında olduğumu unutan kuşlar.

Köklerimde başlar dirilişim,
Başlar ve bitmeye yüz tutar avuçlarım aynalara
Köklerim toprağın şefkatine gebe
Çocuklar gibi şen bir ölüm vaadediyorken
Zamansızlık var bu işin ucunda, bilenler de unutacak
Hıçkırıklarım öpecek çocuk kalbinden memleketin
Güleceğim, kar altında güleceğim utanarak annemin gölgesinden
İnanabilmenin şafağına varırken.

Ben, kar altında bir çiçeğim
Beyazdan küsmüş, siyaha kör, maviye kucak
Göğsümde atıyor hala bahara inanabilmek
Ölümden uzak bir şarkı bu mevsimde
Çınlayıp durdukça üşüyecek yaprağım
Kolum, kanadım, dalım, toprağım
Bir bahar vakti boynuma asıp güneşi
Uyandıracağım unutulmanın çağını
Ve aydınlığını hatırlamanın.




Nedim KARDAŞ