Aval gecenin karanlık ışıklarıyla yıkanır sesimin tonu
Yüzüme tüllenen şiir uğultusu dudaklarının
Kanatılmış baharıdır aşk..
Soluğumun ilmiğinden geçen yangınlar
Derin bir suda
-sadece benim değil kuytular-





Gözüme kımıldanan güneşin saçları
Parmaklarımla sararken ruhunu
Saatler geçiyoruz imgeler boyunca sevgilim
Göğsüne iliklediğin yeşil
Kendine kaçan yalnızlığın dem yakası
Ki
Bazı bazı üzüm toplaması yüreğinde uykulu bir çocuk
Sırtüstü uzanıp yıldızlara bakıyorsun
Uzak türküler
Evler
Ve yollar gibi

Değil mi..



Sana seslendiğim kaçıncı geceden
Tutunarak ilerliyorum sessizliğine
Çınlayan düşlerle toprağı öpen çırpınışların göğsümde oyuğu
Ince sızı..
Sahi başka nasıl konuşur şehir
Cebinde yağmurlarla
Bir tutam güz göçebesini çiğneyip
Sana geliyorum
Kuşlar geceye
Ben yüzünün çizgilerine
Kalan ömrümle usulca öpsem
Yorgunluğunu..
Geçer mi yaralar yalnızlığın eşiğinde
Ey sevgili




Topla beni ayaklarına gayrı
içindeki ürperen çocuğun dudağını büzen korkusuna
Yurt olmaya geldim

Tut elimden
Kirpiklerine çit ören bahçeler bekler bizi