Az önce
Sağımı/solumu yalnızlaştırdım

Az önce
Bulutlara akan çiçek gibi kendime uyandım


Bu ilk değil
Pencerene perdesi açılan gözlerim
Şehre indiğinde sızıların
Beyaz bir güvercin başını okşayacak
Tuhaf ama
Uykumun yolculuğuna yürüyen ayakların
Tren gibisin
Bir tek sen biliyorsun
Derinine indiğimde sırlı ışıkla
Güzelliğimi
Dilimin ucuna
Toz toz dökülen hakikatı
Hiçbir bir kitap anlatamaz
Bırak
Ruhumun odalarında geceyle bir
Konuşsun ellerin
Gözlerin zaten benim




Dönen çarkın boşluğunda
Kalbini emiyorum
Ki,
Hiç incitmedim kapılarımı
Sabrın kol açtıkça
Umut dolu yoklukta
Bekliyorum

Sanma ki yalnızsın/yalnızım

Yalnızlık orman gibi boğmasın seni

Gel içimdeki çocuğu sev bugün

Omzunda taşıdığın her yükü ben severim zaten


Hem sana bir sır vereyim mi

Eğ başını..