kırık hayatın dile gelen yazgısında giz
en hasından şiirler yazdırırken içimdeki yangına
duyabilmek acının duvarında sesimi
ceviz gölgesinin yarı aralık
sandığında...






yüreğe saaplanan anahtara göz/günlerin duvağı
seviştiğim kelimeler denizin sessiz kıvrımlarını sarar
yeşile döner tüm ıslanmış tahtalar
umut dal gibi uzanır
yokluğun sarnacına varlık diye sürülen
büyülü yüz olurum
kör gecelerde ses vermeyen kuyulara
bestelenen saatlere
gökyüzüyle bir dönmek
güneşleri dağlara
yürütmek








ne güzel duruyor değil mi
bulutun ağzında rüzgargülü
ya da kalemin teri
masada uzayan kırmızı
bulaşırken kağıda
rengini kanımdan alan







kalabalık umudun gözlükleriyle giriyorum sokağa
hiçkimsenin kimsesi olmak
bir Kasım`la giden kuşların
yorgun sesi avuçlarımda
yüzümde gamzesi gülenlerin
sıcak nefesimi döker üzerime


oysa
söz vermiştim

gir koluma kalbim


....