ne vakit bir yangın körüklense içimde
tarifsiz imkansızlıklar kanar yine avuçlarımda
sustuğum sözler yankılanırken kulaklarımda
içim kanar içim yanar benim hiç durmadan


şimdi dinliyor musun beni ey zalim istanbul
bir varmış bir yokmuş efsane masallarından
ve bu diz boyu kahroluşlarımı görüyor musun
sokaklarında yok oluşlarımı anlatır mı çocuklar


ah o deli zıpkın gibi çocukluğum yok mu ya
sapanla kuş peşine düşerdi ayaklarım pervasızca
ama büyütüyor kader insanı acılarla yoğurarak
büyüdüm bende yana yıkıla ve kanaya kanaya


ve savrulurken bir rüzgarın hoyrat kucağında
kavuşmayı düşlerken sebebsiz ayrılıklar karşılar
mutluluk beklerken kahroluşlar da yanar insan
bilirsin ki biter zamanla yana yıkıla alınan soluklar


oysa ki kocaman renkli bir şehirdin sen bana
ışıklı neyonlarınla her gece karışırken rüyalarıma
ve bütün caddelerin sokakların sevda kokardı
içine düşünce anladım ki sahtesin baştan sona