çağırdım geldi
eğildi kulağıma fısıldadı
bırak dedi çığırtkan tümceleri
bir kaba koy sözcükleri
kendin yoğur şiiri


yüzün belirsin dize aralarında
yürüyüşün, gezişin, sevişin
izi görünsün
kendinle savaşımın, ayrılıkların
yer bulsun
şiir ağacında
çiçek açsın
meyve versin


insanı göreyim sözcüklerde
düşleri kalmasın
bir kuşun bakışında
ayağı yere bassın
dağa, taşa, köye, kente
görülsün
köreltilmiş bakışların ışığı
imrensin ay


sonuna kadar çık bu ağacın
en ince uçlarına
kırmadan
incitmeden
yaz
anla
sadece bir duygu ibaresi değildir şiir
en ince yerinde
kalbinde taşırsın onu


iyi sula ağacını
dibini kaz, çapala
ölçülü ver suyunu
kıvamı tutsun


bir yanda duygun
diğer yanda akıl ve düşünceler
hiç sevmez emir edilmeyi, emri
özgür bırak
bir çevreye bağlama uçuşlarını
öyle büyüktür ki bu dünya
kocaman dünyalar sığar
bir kaç kıtaya






22.03. 2015 / Nazik Gülünay