I.
Hayallerim siyah
Bipolar kuşlarla gökyüzündeki raks
Öyle soğuk oluyor yalnızlık
Eğilip kaldırmak gerek
Bu yalnızlığı bu masadan
Ayakları kesik öter ardıç kuşu
Daha da anlamlaşacaksa geceler
Yalnız, Öter Ardıç Kuşu

Bir üretim alanı: Afrika
Bir hüzün populasyonu: Kalbim
Ve içimi endişelere sürükleyen kaybediş günü
Ansızın bir ses yankılanıyor dudaklarımda
Katli vacip bir ruh bekçisi
Öyle mutsuz mudur hikayeler
Kendimi tanıyamıyorum
Karma karışık aydınlığın iç yüzü
Çatı arasında unutulmuş bir kadın güncesi
Yasak bugün bize ölmek
Yasak bugün sessizliğe boyun eğmek
Gömleğimde kan lekesi
Katli vacip bir ruh bekçisi

II.
Bu sokaktan kim çıksa
Kaybolmuş bir kadının mutluluklarını bulur
Tanrım o kadar güzeldir ki sevmek
Ölümün koynunda geçen son kış akşamı
Kendimi henüz tanıyamıyorum

Karanlık köşeli nokta
Oysa Adem sevebilirdi bütün meyveleri
Olur olmaz virgüller dönüyor kentimde
Bugün ölümle geldim
Henüz çok erken.

Kurt Vonnegut çağ ertesi bir mevsimde
Çıplak dünyanın uçkurusu betonlar
Gidiyorlar, gidecekler, gitmeliler
Bütün hüzünler politik yalanlarmış
Bedeni yakılan kavruk kadın

Mavi: Hüzünler adına gökyüzü
Kırmızı: Peşi sıra ölüm ve katliam
Sarı: Yorgun bulvarda yürüyüş
Yeşil: Gözlerimden çalınan yaşamak
Siyah: Elveda güzel mutluluklar

Fotoğrafın yanmış bütünlüğüyle
Bir hüznü karşılar gibiyim
Kadrajlara sığmayan yalnızlığım
Çatı arasında unutulmuş bir kadın güncesi
Mutluluğun sonunda ölüm
Mutsuzluğun başlangıcında şiir.