Her daim inandığım üzere hiç bir şiir yalnız bırakılmayı hak etmez demekle başlamak isterim söze.. Çocukluk özleminden bahsetmek istemiyorum kaldı ki bu her birimizin içinde yanan bir kor farkındalığında olmasakta.. Ama çocukluklarımızı yaşarken yan komuşularımız.. belki önünden geçtiğimiz sardunyası sarkan pencere, sütçünün avaz avaz önce köşeden duyulan sesi, ağaç dallarının tartmakta zorlandığı sokağa doğru erik hazinesi, bahçelerdeki akşam sefaları.. sokak önünde çekirdek çitleyen teyzeler.. geçmişe dair belkide gözlemleyip hafıza dediğimiz saklı kutuda biriktilen kokusunu dahi hatırladığımız anılarımız.. şiirinizde gizli kapaklı bazen alenen dile getirmişsiniz bunu.. içinde öyle çok dolaştım ki sokağınızın.. şiir beni kavradı aldı götürdü ve bıraktı şu an ki yerime... Kaleminiz ve şiirleriniz pamuk helvaların verdiği ağızda eriyen tatları gibi hep daim olsun... ve biz özlemle dönüp dönüp aynı tatları alalım.. Saygılarımla...